بررسی تاریخی شیوههای تبلیغی شیعیان از سقوط بغداد تاظهور صفویه (656 -907 ه.ق.) : با تکیه بر مذهب تشیع
نویسندگان
1 آزاد
2 عضو هیئت علمی گروه مطالعات فرهنگی و ارتباطات دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام
doi
10.30497/rc.2024.12331.1517چکیده
تحولات دینی و مذهبی یکی از نتایج و آثار مدیریت صحیح متولیان تبلیغ و تربیت و استفاده مناسب از شیوههای ارتباطی است. تغییر جمعیت حداقلی شیعه در ایران به اکثریت و آمادگی برای تشکیل حکومت صفویه با مذهب رسمی شیعه ازجمله این تحولات بنیادی است. در بررسی عوامل این تحول، نظام تبلیغی و تربیتی و شیوههای به کار گرفتهشده در این نظام از جایگاه ویژهای برخوردار است. در این راستا محقق با یاری از علم ارتباطات، روش سند پژوهی و تجزیه و تحلیل دادههای تاریخی به دنبال چیستی و چگونگی شیوههای گسترش تشیع از ایلخانان تا صفویه است. در بررسی علل این تحول مردمی، عوامل فرهنگی بیش از دیگران موردتوجه این پژوهش قرار گرفته است. در میان عوامل فرهنگی، شیوههای تربیتی و تبلیغی به کار گرفتهشده از سوی بزرگان و علمای شیعه بهعنوان پیامرسانانِ نظام تبلیغی، بیشتر موردتوجه قرار گرفته است. این نظام مجموعهای یکپارچه از عناصر تبلیغی؛ مانند فرستنده، پیام، شیوههای پیامرسانی و گیرندگان پیام، گفته میشود که در تعامل با یکدیگر، تبلیغ یک عقیده یا گزاره دینیِ مشخص را ممکن میکنند. بر اساس یافتههای این تحقیق شیوههای استفادهشده از نیمه دوم سده هفتم تا پیش از سده دهم مواردی مانند: تدریس علوم دینی بر مبنای اصول فکری شیعیان، تألیف کتابهایی با محتوای مذهبی، برپایی مجالس سخنرانی و مناظرههای علمی، انجام مراسم دینی و آیینی همچون عزاداری عاشورا، جشن غدیر و مراسم انتظار در سطحی مردمی، تمایل شعر و هنر بهسوی مذهب شیعه و استفاده از نمادهای شیعی در معماری اماکن مقدس، هستند