نقش آموزش مجازی در توسعه دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران؛ مطالعه موردی دانشگاه مجازی المصطفی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری سیاستگذاری فرهنگی، دانشگاه امام صادق علیهالسلام، تهران، جمهوری اسلامی ایران
2 استاد دانشکده معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق علیهالسلام، تهران، جمهوری اسلامی ایران
doi
10.30497/rc.2023.242136.1864چکیده
انقلاب اسلامی ایران، درسال 1357 باداعیه یک گفتمان مستقل استکبارستیز ودارای ریشهاسلامی، درعرصهجهانیصورتپذیرفت.بااینحال، پسازگذشت بیشازچهلسال ازعمراینانقلاب، مفهوموگفتماناصلینظام برآمدهازآن، بهبسیاریازنقاطجهانشناساندهنشدهاست. اهمیتاطلاعات و ارتباطات در عصر حاضر از یکسو و پیدایش اینترنت، و افزایش میزان و سرعت ارتباطات بینالمللی از سوی دیگر، باعث شده تا اقتدار جهانی در اختیار کشورها و دولتهایی قرار گیرد که دسترسی بیشتری به اطلاعات و دادههای جهانی داشته باشند. مقوله آموزش نیز همراه با این جریان دچار تحولاتی شده و پیدایش آموزشهای مجازی فصل جدیدی را پیش روی فراگیران، اساتید، مدیران و تصمیم گیران عرصه آموزش باز کرده است. به همین جهت گسترش آموزشهای مجازی به یکی از راههای افزایش قدرت نرم و توسعه دیپلماسی فرهنگی کشورها بدل شده است. تحقیق حاضر، با رویکرد پژوهشی کیفی به دنبال پاسخ به این سؤال برآمده است که نقش آموزش مجازی در توسعه دیپلماسی فرهنگی کشور جمهوری اسلامی ایران چیست؟ در ادامه دانشگاه مجازی المصطفی (ص) بهعنوان موردمطالعه ازاینجهت بررسی و فعالیتهای آن شرح داده شده است. در پایان، با استفاده از روش مصاحبه با متخصصان دادههای موردنیاز جمعآوری گردید و تحلیل آنها با روش تحلیل مضمونی، 5 مضمون فراگیر با عناوین «سازندگی یا مخرب بودن آموزش مجازی در بعد روابط میان فرهنگی»، «چالشهای بهکارگیری آموزش مجازی در بعد بینالمللی»، «مزایا و فرصتهای بهکارگیری آموزش مجازی در بعد بینالمللی»، «بایستههای فعالیت آموزشی مجازی در بعد بین الملل» و «نقش دانشگاه مجازی المصطفی» احصا شد و شرح و تفصیل هرکدام متناسب با نقش آموزشهای مجازی در توسعه دیپلماسی فرهنگی کشور و با تأکید بر دانشگاه مجازی المصطفی (ص) بیان گردید.
