تحلیلی تطبیقی پیرامون ماهیت حقوقی وابستگی متقابل قراردادی در حقوق جدید فرانسه و ایران

نویسندگان

1 گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران

doi
10.22047/hsd.2026.545151.1103
چکیده

زمانیکه چندین قرارداد جمعا در راستای تحقق یک هدف کلی واحد منعقد می شوند، در حقیقت یک مجموعه قراردادی را تشکیل می دهند. بنابراین منطقا این نکته را باید پذیرفت که اجرا هر یک از آنان بر حیات سایر قراردادها اثر می گذارد. با این وجود، چنین استدلالی غیرمنطقی به نظر می رسد و در عمل مشکلات عدیده ای از باب عدم امنیت ایجاد می کند. اما در نقطه مقابل هیچ تاسیس حقوقی امکان تعیین نظان حقوقی این گونه عقود را ندارد و یک رابطه حقوقی دینامیک بین آنها ایجاد کند. پدیده حقوقی جدید اقتضاء نامیدن نوینی را مطالبه می کند. لذا دیدگاه ارتباط و وابستگی قراردادی شایسته به نظر می رسد. این مفهوم بر ارتباط بین عقود تاکید دارد و بر عوض و معوض بودن بین قراردادها دربر نمی گیرد. این نظریه برداشت جدیدی از جهت و ایجاد تمایز ظریف میان آثار نسبی بودن عقود و قابلیت استناد اعمال حقوقی نسبت به غیر مورد بررسی قرار می دهد. در این پژوهش با روش توصیفی_تحلیلی بر آن هستم با بهره از حقوق جدید فرانسه مفهوم و آثار قراردادهای مرتبط مورد بررسی قرار دهیم و جایگاه آنرا در حقوق ایران تبیین نمائیم.