بررسی تأثیر سیاست های اقتصادی بر شاخص تابآوری بودجه دولت در چارچوب یک الگوی اقتصادسنجی کلان پویا
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری اقتصاد، گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه اقتصاد دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22111/sedj.2022.41126.1173چکیده
اقتصاد ایران جزو اقتصادهای با تابآوری پایین و آسیبپذیری بالا ارزیابی میشود. تابآوری اقتصادی به توان مقابله با شوکهای مختلف اقتصادی و میزان بازیابی پس از بروز بحرانها اشاره دارد. تابآوری اقتصادی که به معنی تحمل اثر شوکها و بازیابی سریع از شوک اقتصادی و بازگشت به کارکرد قبل از بحران میباشد، میتواند به تحقق مقاومسازی اقتصاد کمک نمایند. در ادبیات مقاومت اقتصادی، مفهوم تابآوری اقتصادی به عنوان معیاری فراگیر در ادبیات ثباتسازی اقتصادی مطرح شده است. از آنجا که بازارهای مختلف به طرق گوناگون با این بخش در ارتباط هستند، در صورت بروز بحران و یا شوک بیرونی و بیثباتی در این بخش، سایر بخشها نیز متاثر میشوند؛ که لزوم توجه بیش از پیش به ثبات این بخش و در درجه بالاتر، افزایش تابآوری آن مشخص میگردد. هدف از این مقاله بررسی میزان تاثیر سیاستهای مالی، پولی و ارزی موثر بر تابآوری بخش بودجه دولت اقتصاد ایران است. بدین منظور یک الگوی اقتصادسنجی کلان برای اقتصاد ایران طراحی شده است. متغیرهای سیاستی مورد استفاده شامل نرخ ذخیره قانونی، بدهی سیستم بانکی به بانک مرکزی، بودجه عمرانی دولت، درآمدهای نفتی دولت، نرخ سود سپرده و نرخ ارز رسمی میباشد و با اعمال سناریوهای مختلف به شناسایی سیاستهای مناسب در جهت افزایش شاخص تابآوری بخش بودجه دولت پرداخته شد. اجرای سناریوی ترکیبی برای شاخص تابآوری بخش بودجه دولت، 61/53 درصد افزایش میانگین را نشان میدهد. نتایج نشان داد که با استفاده از ترکیب سیاستهای اقتصادی میتوان در صورت بروز شوک، از کاهش شدید شاخص تابآوری بخش بودجه دولت جلوگیری نمود.
