بررسی رابط و یا رابطی بودن ممکنات از نظر جلالالدین دوانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حکمت متعالیه دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
2 دانشیار گروه فلسفه و حکمت، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران (نویسنده مسئول) ׀
3 استاد گروه الهیات و کلام اسلامی دانشگاه شیراز، ایران
4 استاد گروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
doi
10.22091/pfk.2017.1447.1471چکیده
تاریخ دریافت: ۰۵/۱۱/۱۳۹۶ | تاریخ پذیرش: ۲۲/۰۵/۱۳۹۷ ملاصدرا با اعتقاد به رابط بودن ممکنات، مدعی است که از سخنان همۀ حکمای پیش از خود، از جمله جلالالدین دوانی رابطی بودن ممکنات استتناج میشود، اما دوانی که در آثار خود رابطۀ ممکنات و علّت را با مفهوم «انتساب» بیان میکند، این مسئله را به دو شکل مطرح کرده است: شکل اول همان امری است که به نظریۀ «ذوقالتأله» شهرت دارد، اما در شکل دوم با تکیه بر تعبیر تشأن به جای رابطۀ علّی معلولی و توضیح مفهوم امالنسب، مفهوم انتساب را به نحو دقیقتری عنوان میکند؛ به صورتی که قابل تطبیق با وجود رابط در دستگاه وحدت شخصی ملاصدراست. در مقالۀ حاضر با پذیرش شکل دوم به عنوان نظریۀ کاملتر و دقیقتر دوانی، چنین نتیجهگیری میشود که آنچه موجب شده ملاصدرا معتقد باشد، دوانی ممکنات را وجود رابطی میداند دو امر است: یکی بیان ناموفق دوانی از مقصود خود و دیگری عدم توجه ملاصدرا به شکل دومِ بیان انتساب. 🞕 زارع، الهه. جوارشکیان، عباس. کاکایی، عباس، حسینی شاهرودی، سید مرتضی. (۱۳۹۸). بررسی رابط و یا رابطی بودن ممکنات از نظر جلالالدین دوانی. فصلنامه پژوهشهای فلسفی۔کلامی. ۲۱ (۷۹)، ۲۵۔۴۶. https://doi.org/ 10.22091/pfk.2017.1447.1471