فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مسئله عبارت است از تفاوتی که میان وضع موجود و وضع مطلوب امور وجود دارد. امّا اساساً چه اتفاقی رخ می‌دهد که ما در مواجهه با یک پدیده می‌گوییم این «مسئله‌»‌ی ماست؟ چه می‌شود که وقتی ما به چیزی نگاه می‌کنیم جرقه‌ای در ذهنمان ایجاد می‌کند که این جرقه برای فرد دیگری که به همان چیز نگاه می‌کند ایجاد نمی‌شود. آن‌چه بارقه‌های مسئله‌شناسانه را در ذهن‌ها ایجاد می‌کند «نظریه» است. هر نظریه‌ی فرهنگی یک معیار و هدف کلیدی به نام وضعیت مطلوب دارد و این وضعیت مطلوب را می‌تواند حدود و ثغور منافع، ایدئولوژی‌ها، نیازها وخواسته‌های فردی و اجتماعی تعریف و ترسیم نماید و آن چه که به صورت مستقیم یا غیرمستقیم مانع تحقق این وضعیت مطلوب می‌شود را «مسئله‌ی فرهنگی» می‌گویند. بنابراین این وضعیت مطلوب است که مشخص می‌کند چه چیزی مشکل و مسئله هست و چه چیزی مشکل و مسئله نیست. سوال اصلی این تحقیق این است که در جمهوری اسلامی ایران چه الگو یا مدل‌هایی برای شناخت مسائل در حوزه‌ی فرهنگ وجود دارد، چرا که بررسی الگوی مسئله‌شناسی در هر جامعه، مبیّن نوع نگاه به مسائل در یک نظام مبتنی بر نظریه فرهنگی خاص می‌باشد. مطالعه ادبیات علمی کشور، فقدان بررسی‌های نظری و در عین حال ناظر به عمل و واقعیت در زمینه‌ی مسئله‌شناسی فرهنگی را نشان می‌دهد و یک موضوع و یا رخداد فرهنگی بیش از آن‌که از دریچه‌ی یک الگوی دقیق رد شود و به مسأله‌ی فرهنگی تبدیل شود، از دالان برداشت‌ها و علایق شخصی فرد خط‌مشی گذار می‌گذرد و شکل مسأله‌ی فرهنگی به خود می‌گیرد. بدین منظور، این تحقیق با مطالعه موردی یکی از سازمان‌های فرهنگی بخش عمومی کشور و با استفاده از روش تحلیل مضمون، نمونه‌ای از الگوی مفهومی مسئله‌شناسی را پیشنهاد داده است. این الگوی سه وجهی نشان می‌دهد در این سازمان فرهنگی نوع نگاه به مسائل فرهنگی چگونه شکل می‌گیرد.