اخلاقی زیستن و بیگانگی؛ نقدی بر تقریر ریلتون از پیامدنگری
doi
10.22091/pfk.2019.3696.1977چکیده
تاریخ دریافت: ۲۹/0۷/۱۳۹۷ | تاریخ پذیرش: ۲۳/۱۰/۱۳۹۷ یکی از چالشهای پیشِ روی اخلاق، در دهههای اخیر، ادعای عدم سازگاری اخلاق با اموری است که از جملۀ مهمترین عواملِ سازندۀ سعادت انساناند. ادعا شده است که گاه تبعیت از نظریههای اخلاقی شخص را با بعضی از امور بسیار ارزشمند زندگی او، از جمله عواطف و تعهدات شخصیاش و نیز از دیگر انسانها بیگانه میسازد. ریلتون در مقالۀ «بیگانگی، پیامدنگری و اقتضائات اخلاقی بودن» سعی میکند که از جانب دیدگاه پیامدنگری به این ایراد پاسخ گوید. او، به این منظور، تقریری از پیامدنگری را، تحت عنوان «پیامدنگری سنجیدهکارانه»، مطرح میسازد که در نظر او، از اقتضاء بیگانگی میرهد. این مقاله، پس از توضیح تقریر ریلتون از پیامدنگری، به نقد تدبیری میپردازد که او از طریقِ طرحِ این تقریر برای حل معضل بیگانگی اندیشیده است و ضمن نشان دادن بعضی تعارضات در دیدگاه پیشنهاد شده، آن را به عنوان نوعی متمایز نمیپذیرد. توفیق تقریر مذکور در حلّ مشکل بیگانگی را نیز با مشکلاتی مواجه میبیند که به عدول از دیدگاه پیامدنگرانه میانجامد. کلیدواژهها 🞕 . حجت، مینو. (۱۳۹۸). اخلاقی زیستن و بیگانگی؛ نقدی بر تقریر ریلتون از پیامدنگری. فصلنامه پژوهشهای فلسفی۔کلامی. ۲۱ (۷۹) ۱۲۱۔۱۴۲. https://doi.org/ 10.22091/pfk.2019.3696.1977