قراردادهای صلح ایران و عثمانی و کاهش تنشهای مذهبی بین دو کشور در عصر صفوی و افشاری
نویسندگان
1 استادیار گروه معارف اسلامی دانشگاه تهران
doi
چکیده
مناسبات مذهبی ایران و عثمانی در ادوار مختلف، متفاوت بودهاست. هدف اصلی این تحقیق که بر اساس روش تاریخی صورت گرفته است، شناخت علل بروز اختلافات بین دو کشور و تاثیر قراردادهای فی ما بین در تنش زدایی بین آنان میباشد. حاصل تحقیق حاکی از این است که با وجود اختلافات روزافزون دهههای نخست تأسیس حکومت صفوی، در زمان شاه تهماسب در اثر موافقتنامۀ آماسیه اختلافات مذهبی کاهش یافت و روابط به روابط نسبتاً دوستانهای تبدیل شد. بعد از انعقاد معاهدۀ زهاب بین شاهصفی و سلطان مراد چهارم، نیز، عثمانیها از مخالفت با ایران دست کشیدند و تأثیرگذاری عامل «مذهب» به عنوان یکی از عوامل اختلاف بین دو کشور، تا اندازهای تخفیف پیدا کرد. در دوره افشاریه، نادرشاه پس از سالها جنگ با عثمانی سرانجام به این نتیجه رسید که باید بین مسلمانان صلح برقرار گردد. لذا، «انجمن دینی نجف» را تشکیل داد. علمای بزرگ شیعه و سنی در آن مجلس بزرگ مشورتی، اجتماع کردند و تا اندازهای بر سر مسائل اختلاف برانگیز به تفاهم رسیدند.