حقیقت ارادۀ انسان از دیدگاه صدرالمتألهین
نویسندگان
1 استادیار مؤسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران، تهران، ایران
doi
10.22091/pfk.2019.2184.1671چکیده
اراده یکی از ارکان اصلی افعال اختیاری انسان است که تبیین حقیقت آن در تبیین، تفسیر و تأویلِ کنشهای انسانی نقش مهمی ایفا میکند. ملاصدرا دیدگاه خود دربارۀ حقیقت ارادۀ انسان را در مواضع متعددی از آثارش بیان کرده است، اما بیان او پراکنده، نامنظم و گاه آمیخته با دیدگاه دیگران است. این مقاله با روش نقل و جمعآوری عبارات، تحلیل عقلی آنها و ارائۀ استدلال برهانی، حقیقت ارادۀ انسان را در دستگاه فلسفی ملاصدرا تبیین کرده است و نشان داده که چگونه تغییر مبانی در فلسفۀ ملاصدرا به ارائۀ تبیین جدیدی از ارادۀ انسان انجامیده است. در این مقاله این نتیجه به دست آمده که از نظر ملاصدرا اراده از یک هویت وجودیِ سریانیِ «مادی۔ مجرد» برخوردار است و آنچه از آن به «اجماعِ نفس» و «تصمیمِ جازِم» تعبیر میشود، صرفاً یکی از مراتب مجرّد این هویت سریانی است. همچنین این مقاله به این نتیجه دست یافته که با توجه به مبانی ملاصدرا و به موجب یک استدلال برهانی، شایسته و بایسته است تا بخشی از دیدگاه ملاصدرا اِصلاح شود؛ بهطوری که اجماع نفسانی هویتی مادّی داشته باشد.