نشاط اجتماعی ـ اقتصادی در سیره نبوی
نویسندگان
1
2 PhD. Student of Islam History ,Alzahra University, Tehr , s.shakeri@alzahra.ac.ir
3 Associate Professor of History Department, Alzahra University, Tehran, Iran
4
doi
چکیده
نشاط اجتماعی- اقتصادی در عصر نبوی موجب پیشرفت جامعه شد و پتانسیل حل مسائل اجتماعی- اقتصادی را ایجاد کرد. هدف اصلی مقاله حاضر، شناسایی عوامل تقویتکننده نشاط اجتماعی- اقتصادی (فرضیهیابی) در دوره نبوی است. پارادایم یا مدل این پژوهش، برگرفته از رویکرد روشی استراوس و کوربین تحت عنوان نظریه بازکاوی است. بدین ترتیب، این مقاله بر مبنای تعریف پدیده نشاط اجتماعی، به بررسی عوامل بلاواسطه (شرایط علی)، عوامل باواسطه (شرایط زمینهای و میانجی) و راهبردها و پیامدهای آن در عصر نبوی میپردازد. همچنین، با استفاده از قرآن، روایات و منابع معتبر تاریخی، از طریق نمونهگیری نظری و تعیین حجم براساس اشباع نظری، تحلیل مقایسهای شده است. فرضیه اصلی این است که نگرش و انگیزش مردمی مبتنی بر تکافل اقتصادی تجربهشده تحت مدیریت عقلانی- ارزشی پیامبر (ص) در حوزههای اقتصادی، از طریق پراکنش نهادهای مردمی (مساجد و یاریگری اقتصادی) بر کنش اجتماعی مبتنی بر نشاط اجتماعی- اقتصادی تأثیر داشته است.
