خطاهای مدیران در کاهش انگیزه کارکنان در سازمان‌های دولتی ایران

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

2 دانش‌آموخته کارشناسی ارشد مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

3 عضو هیئت علمی دانشگاه تربیت مدرس

4 استادیار مرکز مطالعات مدیریت و توسعة فناوری دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
10.22047/hsd.2024.465422.1016
چکیده

مدیریت سازمان با اثرگذاری مستقیم بر نحوه تعاملات با کارکنان و چه با تأثیر غیر مستقیم بر نظام‌های مختلف منابع انسانی بیشتر از هر عامل دیگری در ایجاد یا کاهش انگیزه افراد نقش ایفا می‌کند. در همین راستا، پژوهش کیفی حاضر، واکاوی سازوکارهای مدیران در کاهش انگیزه کارکنان سازمان‌های دولتی ایران را هدف‌گذاری کرده است. روش تحلیل محتوای کیفی در بازه زمانی سال‌های 1400 الی 1401 در 28 سازمان دولتی برای گردآوری داده‌ها از طریق انجام مصاحبه‌های نیمه ساختاریافته (تعداد= 50 نفر) اتخاذ شده است. یافته‌های حاصل از پژوهش نشان داد: 6 مضمون در قالب عوامل بی‌انگیزه­کننده ناشی از «ماهیت شغل»، «سبک مدیریت»، «ارتقاء و پیشرفت مسیر شغلی»، «جبران خدمات»، «محیط کار» و «ارتباطات بین فردی»، 17 طبقه اصلی و 64 طبقه فرعی سازوکارهای بی‌انگیزگی کارکنان از سوی مدیر را به تصویر کشیده‌اند. در پایان دلالت‌های نظری و عملی یافته‌های این پژوهش برای دانش‌پژوهان و دست‌اندرکاران مدیریت منابع انسانی بحث شده است.