در مسیر فلسفه/تفکری جهانی
نویسندگان
1 عضو وابسته فرهنگستان علوم، استاد فلسفه دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.22047/hsd.2023.182085چکیده
در سالهای اخیر، عنوانِ «فلسفة جهانی» مورد توجه قرار گرفته و با معانی و دلالتهای جدیدی به کار میرود. در این گونه جهتگیریها از سوئی به شرایط جهانی توجه میشود که بیش از گذشته نیازمند همگرائی و مشارکت است و از سوی دیگر به ظرفیت فرهنگها برای مشارکت و گفتگو برای رویاروئی با مسائل جهان معاصر. به همین جهت اگر رسیدن به تفکر/فلسفه جهانی مقصود قرار گیرد، لازم است استعداد سنتهای فلسفی بازخوانی شود، تا بتوان امکان شکلگیری فلسفه/تفکری جهانی را مورد تدقیق قرار داد. در بین سنتهای فلسفی معاصر، “فلسفه میانفرهنگی“ بیش از بقیه گرایشهای فلسفی بدین موضوع پرداخته است. در تفکر میانفرهنگی، عناصر و بنیاد “گفتگو“ی مبتنی بر مفاهمه مورد بررسی قرار گرفته و موانع گفتگو و مشارکت به بحث گذاشته میشود. از آنجا که این جهتگیری حاوی آموزهها و تجویزهای درخوری برای گفتگو و مشارکت فرهنگهاست، در ایران نیز میتواند به عنوان دعوتی برخاسته از شرایط زمانی معاصر، مورد توجه و اهتمام قرار گیرد. در مسیر همین پژوهش میتوان از نسبت علوم و به خصوص علوم انسانی با جهتگیری فلسفهای جهانی/میانفرهنگی پرسش کرد و وضع علوم در ایران را در چنین فضایی مورد بررسی قرار داد.