نظریه تکامل و سازگاری آن با آموزه های دینی در نظرالوین پلنتینگا و نقدهای دنیل دنت
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری رشته کلام-فلسفه دین دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران
doi
10.22091/pfk.2018.26.1017چکیده
در مقالۀ حاضر مفاد و معنای مورد نظر پلنتینگا از نظریۀ تکامل که ما نام آن را «تکاملِ خدابنیاد» نهادیم -بر اساس مبانی و پیشزمینۀ معرفتشناسانه اصلاح شده که یکی از نمونههای نظریۀ علم دینی اوست - بحث و بررسی میکنیم و سپس نقدهای دِنت- به عنوان یک نئودارونیسم ملحد - بر نظریۀ «تکامل خدابنیاد» پلنتینگا مورد جرح و تعدیل قرار میدهیم و در نهایت، ارزیابی از آرای دو فیلسوف با داوری نگارنده بعمل میآید تا به جمعبندی و نتیجهگیری نهایی برسیم. برای توضیح مختصر این دو دیدگاه بایستی گفت از نظر پلنتینگا تکامل و خلقتگرایی مفاهیم فرهنگی هستند که بهعنوان نشانگرهای ایدئولوژیک عمل میکنند. در نقطۀ مقابل، دِنت برای درک تکامل، یک دیدگاه منحصراً سکولار و یا بیخدایی را تأیید میکند، از نظر دِنت ایدۀ داروین در نظریۀ تکامل خطرناک است و همانند اسید کیهانی است که مفاهیم خدا و دین و متعاقباً «نظریۀ خلقتگرایی» را در خود ذوب میکند، ولی پلنتینگا برای دفاع از نظریهاش معتقد است، ستون الهی از زیستشناسی تکاملی وجود دارد که برای بحثهای معاصر در رابطۀ بین زیستشناسی، فلسفه و الهیات اهمیت دارد.