بررسی میزان تابآوری شهرستان دهگلان در برابر بلایای طبیعی
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده برنامهریزی و علوم محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2 گروه ژئومورفولوژی، دانشکده برنامهریزی و علوم محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
3 دانشجوی دکتری برنامهریزی آمایش سرزمین، دانشکده برنامهریزی و علوم محیطی، دانشگاه تبریز، ایران.
doi
10.22126/ges.2023.7757.2535چکیده
امروزه بلایای طبیعی بیشازپیش جوامع انسانی را تهدید میکنند که در صورت نداشتن آگاهی و آمادگی، صدمههای جبرانناپذیری بر زندگی انسانها، اعم از حوزههای سکونتی و دیگر ابعاد اقتصادی، اجتماعی، نهادی و کالبدی - محیطی دارد. در نتیجه جوامع برای کاهش اثر بلایای طبیعی رویکردهای متنوعی را در پیش میگیرند. یکی از این رویکردها، تابآوری در برابر بلایای طبیعی است. این پژوهش به بررسی تابآوری مناطق شهرستان دهگلان از ابعاد اقتصادی، اجتماعی، نهادی و کالبدی - محیطی در برابر بلایای طبیعی پرداخته است. شهرستان دهگلان در شرق استان کردستان قرار دارد. تحقیق حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش توصیفی – تحلیلی مبتنی بر پیمایش است. برای گردآوری اطلاعات میدانی از ابزار پرسشنامه سرپرست خانوار و برای انجام تجزیهوتحلیل از روشهای آماری تی (t) تست تکنمونهای، رگرسیون و تحلیل واریانس (ANOVA) استفاده شده است. برای تعیین پایایی پرسشنامه، از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد که مقدار آن برای کل پرسشنامه 88/0 به دست آمد. نتایج آزمون t نشان داد که سطح تابآوری شهرستان دهگلان در برابر بلایای طبیعی در ابعاد کالبدی - محیطی، اقتصادی، اجتماعی و نهادی به ترتیب با میانگین، 476/3، 358/3، 315/3 و 306/3 در حد مطلوب قرار دارد. ولی باتوجهبه سطح معنیداری بعد کالبدی - محیطی (056/0) که بزرگتر از (p>0.05) است، ازاینرو نمیتواند تأثیری در تابآوری شهرستان دهگلان داشته باشد. بهاینترتیب بعد اقتصادی بیشترین تأثیرگذاری را بر تابآوری این شهرستان دارد و ابعاد اجتماعی و نهادی در رتبههای بعدی قرار دارند. نتایج این پژوهش میتواند برای مقابله با بلایای طبیعی مورداستفاده مسئولین شهرستان قرار گیرد.