ارادۀ سیاسی توسعهخواه : فرایند انتقال فناوری رهاییبخش
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری اقتصاد توسعه،دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبایی
2 عضو وابسته فرهنگستان علوم، استاد گروه اقتصاد توسعه، دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22047/hsd.2023.182947چکیده
بزرگترین چالش پیش روی کشورهای در حال توسعه، آماده شدن برای همکاری و رقابت با تولیدکنندگان جهانی در بازارهای داخلی و خارجی است. زیرا در عصر حاضر صنعت داخلی به ارتباطهای فراملی روزبه روز بیشتر متکی شده و لازم است کشورهای در حال توسعه راهی پیدا کنند تا در اقتصاد جهانی شده، حضور موثری داشته باشند. انتقال فناوری که از ضرویات ارتقاء بنیه تولیدی و توان رقابت اقتصاد ملی در عصر حاضر میباشد، به کشورهای در حال توسعه برای حضور فعال در عرصۀ بینالمللی کمک شایانی خواهد کرد. بنابراین کشف مهمترین عوامل موثر در کارآمدی فناوریهای وارداتی در راستای ایجاد شرایط کافی برای اتحاد با شرکتهای خارجی و انجام فعالیتهای صنعتی و با ارزش افزوده بالا، به عنوان مسالهای مهم در سرنوشت توسعه نیازمند بررسی است. بر اساس شواهد موجود در اقتصاد ایران، شکلگیری ناقص و ناکافی بنگاهها و سازمانهای یادگیرنده، منجر به کاهش توان کشور در تولید محصولات ساختمحور و پیچیدهای شده است که نقش مهمی در تعیین جایگاه سیاسی و اقتصادی کشور در تعاملات بینالمللی دارند. این پژوهش با روش توصیفی، تحلیلی ضمن بررسی اسناد موجود در بانکهای اطلاعاتی داخلی و خارجی با استفاده از دستگاه نظری استقرار سیاسی و دولت توسعهگرا، به بررسی عوامل موثر در شکلگیری بنگاههایی با راهبردهای یادگیری بالا که تلاش خود را به سمت توسعه قابلیتهای سازمانی مولد هدایت میکنند، پرداخته است. براساس یافتههای مقاله عواملی نظیر نظام بوروکراتیک قوی و مستقل، حاکمیت قانون، خودگرانی متکی به جامعه و ساختار بنگاهها در مرحلۀ اول باعث جلوگیری از فعالیتهای غیرمولد و سپس شکلگیری قابلیتهای سازمانی پویا و درونیسازی فناوری وارداتی، نقش موثری ایفا میکنند.