واکاوی پراکنش زمانی-مکانی آلاینده CO در دوران همهگیری COVID-19 (مطالعه موردی: استان خوزستان، اصفهان، تهران)
نویسندگان
1 گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
2 گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان ایران
doi
10.22126/ges.2022.7521.2505چکیده
برای جلوگیری از گسترش همهگیری بیماری COVID-19، محدودیتهایی همانند «قرنطینه» در سطح جهان اعمال شده است که این امر منجر به تغییرات قابلتوجهی در محیطزیست، بهخصوص هوا گردیده است. هدف از این پژوهش، واکاوی توزیع زمانی - مکانی آلاینده (CO) و تأثیر محدودیتهای ناشی از کرونا بر آن است. بدین منظور دادههای CO از ماهواره MERRA-2 با گامهای زمانی ماهانه و مکانی 625/0x 5/0 درجه با پوشش زمانی 2020-2015 استخراج شد و سپس توزیع دادهها به کمک نرمافزار ArcGIS تحلیل شد. در این تحقیق بهمنظور سنجش تأثیر اعمال محدودیتهای کرونایی روی سطح آلاینده CO دادههای مربوط به دوره اعمال محدودیتهای کرونایی (ژوئیه ۲۰۲۰) با ماههای مشابه مربوطه در دوره پایه (ژوئیه 2019-2015) مقایسه شد، سپس تأثیر کنترلی سامانههای همدید و عوامل جوی بر توزیع و پراکندگی این آلاینده در استانهایی که بیشینه این آلاینده را در ایران داشتند، بررسی شد. نتایج نشان داد میانگین ماهانه این آلاینده نهتنها در استانهایی که آنومالی بیشینه CO را داشتند کاهش داشت، بلکه بر فراز کل جوّ ایران نیز این کاهش دیده شد. نتایج حاصل از عوامل همدیدی ارتفاع ژئو پتانسیل و حرکت قائم هوا در تراز ۵۰۰ هکتوپاسکال نشان داد که در هر دو دوره شرایط همدید بر فراز اتمسفر استانهای تهران، اصفهان و خوزستان یکسان بود، لذا عوامل همدید مورد بررسی در این کاهش نقش نداشته است. با بررسی تعطیلی کارخانه و وضعیت متوسط تردد وسایل نقلیه در برخی از راههای پرتردد این استانها کاهش در حملونقل نیز دیده شد، لذا کاهش سطح CO در دوره اعمال محدودیتهای کرونایی را میتوان پیامد مثبت COVID-19 بر کیفیت هوا دانست.