پراکندگی زبانی در استان مرکزی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان شناسی, گروه آموزش زبان انگلیسی و زبان شناسی ،واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
2 استادیار زبانشناسی، گروه زبان انگلیسی و پژوهشکدۀ بختیاریشناسی دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
3 دانشیار گروه زبانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22124/plid.2023.22965.1615چکیده
در این پژوهش سعی شد برمبنای دستورالعمل اطلس زبانهای ایران (اَزیران) پراکندگی زبانی و درصد تقریبی زبانوران استان مرکزی بهدست آید. نتایج نشان میدهد که بهترتیب زبان فارسی محلی (منظور فارسی با لهجه است مثلا فارسی اراکی)، فارسیگونۀ معیار، گروه ترکی، گروه لری، راجی، خلجی و گروه زبان تاتی جنوبی (ازجمله: وفسی، الویری، کهکی، ویدری)، لکی و کردی بیشترین زبانوران را در سطح استان دارد. زبانهای وفسی، کهکی، آمرهای، راجی، الویری، ویدری از مهمترین زبانهای در معرض خطرند. زبانهای لکی، کردی و لری محلی از زبانهایی هستند که سخنگویانشان به علت قطب صنعتی بودن استان مرکزی، از سایر مناطق کشور به این استان مهاجرت نمودهاند. نتایج آماری پژوهش نشان میدهند که در استان مرکزی زبانوران زبانهای فارسی محلی در حدود 42 درصد، فارسی گونۀ معیار حدود 33 درصد، گروه ترکی 14 درصد، گروه لری 4 درصد، آمیخته 3، راجی 2 درصد، خلجی زیر 1درصد، زبان تاتی جنوبی زیر 1درصد، لکی زیر 1 درصد و کردی زیر 1 درصد هستند.