پراکندگی زبانی در استان مرکزی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری زبان شناسی, گروه آموزش زبان انگلیسی و زبان شناسی ،واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران

2 استادیار زبان‌شناسی، گروه زبان انگلیسی و پژوهشکدۀ بختیاری‌شناسی دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.

3 دانشیار گروه زبان‌شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

doi
10.22124/plid.2023.22965.1615
چکیده

در این پژوهش سعی شد برمبنای دستورالعمل اطلس زبان‌های ایران (اَزیران) پراکندگی زبانی و درصد تقریبی زبانوران استان مرکزی به­‌دست آید. نتایج نشان می‌دهد که به­‌ترتیب زبان فارسی محلی (منظور فارسی با لهجه است مثلا فارسی اراکی)، فارسی­گونۀ معیار، گروه ترکی، گروه لری، راجی، خلجی و گروه زبان تاتی جنوبی (ازجمله: وفسی، الویری، کهکی، ویدری)، لکی و کردی بیشترین زبانوران را در سطح استان دارد. زبان‌های وفسی، کهکی، آمره­ای، راجی، الویری، ویدری از مهم­ترین زبان‌‌های در معرض خطرند. زبان‌های لکی، کردی و لری محلی از زبان­هایی هستند که سخنگویانشان به علت قطب صنعتی بودن استان مرکزی، از سایر مناطق کشور به این استان مهاجرت نموده­اند. نتایج آماری پژوهش نشان می‌دهند که در استان مرکزی زبانوران زبان‌های فارسی محلی در حدود 42 درصد، فارسی گونۀ معیار حدود 33 درصد، گروه ترکی 14 درصد، گروه لری 4 درصد، آمیخته 3، راجی 2 درصد، خلجی زیر 1درصد، زبان تاتی جنوبی  زیر 1درصد، لکی  زیر 1 درصد و کردی زیر 1 درصد هستند.