مطالعه کیفی انگیزههای زائران ایرانی شرکتکننده در آیین پیادهروی زیارت اربعین
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری سیاستگذاری فرهنگی دانشگاه خوارزمی
2 دانشیار جامعه شناسی دانشگاه خوارزمی
3 استادیار جامعه شناسی دانشگاه خوارزمی
doi
10.30497/rc.2020.75526چکیده
آیین پیادهروی اربعین پدیدۀ مذهبی مهمی در جامعۀ شیعی است که در سالهای اخیر با افزایش خیرهکنندۀ زائران نگاه جهانیان را به خود معطوف ساخته است. حضور میلیونی زائران ایرانی در این آیین از رویدادهایی کمسابقهای است که بزرگترین مسافرت جمعی ایرانیان به خارج از کشور را رقمزده است. زائران ایرانی شرکتکننده در این آیین با دلایل و انگیزههایی مختلف قدم در سفری مشقتبار میگذارند و بیش از 80 کیلومتر را با پای پیاده طی میکنند. این مقاله با روشی کیفی و از سنخ مردمنگاری به مطالعۀ انگیزههای زائران ایرانی شرکتکننده در آیین پیادهروی زیارت اربعین میپردازد. در این زمینه با انجام مصاحبههای نیمهساختاریافته با زائران شرکتکننده و همچنین مشاهده مشارکتی در این آیین به سراغ جهانهای ذهنی و حالات روحی آنان میرود. یافتههای حاصل از این تحقیق نشان میدهد که زائران ایرانی با سه احساس «نیاز»، «تکلیف» و «شور» در دو نوع انگیزه در سطح فردی و اجتماعی به این آیین روی میآورند. انگیزههای فردی عموماً انگیزههایی از سر نیازند و انگیزههای اجتماعی، غالباً انگیزههایی تکلیفیاند. احساس شور فصل مشترک همه زائران است. این انگیزهها و احساسات در سه سطح جماعتواره خودانگیخته، هنجاری و ایدئولوژیک آیین شکل میگیرند و زمینۀ ترغیب زائران برای حضور در پیادهروی اربعین را فراهم می کنند.