ویژگی های زن آرمانی بر اساس متن های پهلوی
نویسندگان
1 پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری
doi
10.22034/aclr.2025.2052145.1142چکیده
" زیبایی" امری نسبی است و نمیتوان تعریفی فراگیر از زیبایی در همه زمانها و مکانها ارائه داد. موضوع پژوهش حاضر شناخت معیارهای زیبایی زن آرمانی بر اساس متنهای پهلوی است. زن آرمانی در این پژوهش، بانوی شایستهای است که دربردارنده همه زیباییهای صورت و سیرت باشد. دستیابی به زن کامل و این آرزوی دیرینه مردان در تعداد محدودی از متنهای پهلوی آشکارا بیان شده است. هدف از این پژوهش، پاسخ به این پرسش است که بر اساس متنهای پهلوی چه ویژگیهایی برای تعیین زن آرمانی در دوره ساسانیان در نظر گرفته میشده است؟ با استناد به مفاهیم متنها دریافتیم، ایرانیان باستان ملاک گزینش زن آرمانی را تنها در زیبایی ظاهر ندانسته و نزد نویسندگان این دوره قلمرو زیباشناختی زن با رعایت منش اخلاقی نمود مییابد. آنان تاکید دارند زن شایسته، علاوه بر توجه به ظاهر زیبا ، باید در گفتار و کردار خود مراقبت کند، شوهر دوست باشد و روان خود را پاکیزه نگه دارد. در این متنها معیارهای زیباییشناختی زن آرمانی به دو گروه تفکیک میشوند. نخست معیارهایی که ارتباط تنگاتنگ با باورهای دین بِهی دارند مانند احترام به شوهر و پاکدامنی. اما گروهی دیگر از معیارها غیردینی هستند و مربوط به تصویر زن محبوبی است که مرد در آن دوره از چهره و اندام زن در ذهن و ضمیر خود میپروانده است. بنابراین کردار زیبا به موازات زیبایی در چهره و اندام، بیانگر مفهوم زن آرمانی در دوره ساسانیان بوده است. این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی انجام شده و از منابع کتابخانهای بهره گرفته شده است.