ارتباط انسان با خدا از منظر زاویه طلایی 111 درجه

نویسندگان

1 استادیار فقه و مبانی حقوق اسلانی و سطح 4 حوزه، گروه معارف اسلامی، دانشکده مهندسی زراعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری

2 استادیار ریاضی، گروه علوم پایه، دانشکده علوم دامی وشیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری

3 * استادیار گروه علوم پایه- دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، مرکز پژوهش‌های قرآن و علوم طبیعی دانشگاه

doi
10.30497/rc.2020.2826
چکیده

این مقاله اشاره به یک راه انفسی برای شناخت خداوند دارد. نسبت طلایی  به‌عنوان مهر تأییدی است که خداوند بر موجودات این جهان زده است. مهر زرّینی که می­تواند ذهن کنجکاو شخص را به­خود جلب ­کند. در اینجا می­خواهیم اثر جدید دیگری از این مهر زرّین را در چهره­ی انسان آشکار و آن را با زاویه­ی طلایی کره­ زمین ربط داده و به نتیجه­ای دست یابیم که هدف خداوند متعال از خلقت انسان است. موقعیت کعبه روی کره­ زمین، در ارتباط با زاویه­ طلایی  درجه است که  است. اگر چنین ارتباطی در انسان وجود داشته باشد، مفهوم آن چیست؟ در این مقاله به روش تحلیلی و با رویکرد ریاضی زاویه­ی طلایی بر کره­ی چشم انسان و عنبیه­ درون آن ترسیم می­شود. به کمک نجوم و دو شاخص مهم، یکی محور چرخش زمین  و دیگری مدار گردش زمین، نشان داده می­شود که کره­ی زمین و کره­ی چشم انسان با هم ارتباط معنایی دارند. که یک مدل ریاضی و فیزیکی در خصوص سجده بر خداوند و مناجات با او را ارائه می­دهد. یکی از اسماء خداوند «علی اعلی» است. این اسم مقدس بر صورت انسان با یک انطباق هنری جالب و دقیق، ارتباط معناداری با کعبه و پرستش خداوند دارد. بنابراین هر شخص با دید هنری و الهی به این دو موضوع یعنی زاویه طلایی و نقش «علی اعلی» در چهره خود، می­تواند مفهوم خلقت خود و لزوم پرستش خالق خود را در ذهن تداعی کند و سیمای پرستش خدا را مشتاقانه با نگاهی دیگر بنگرد.‌     

کلیدواژه‌ها