موجهسازی حق فرهنگی در فقه امامیه
نویسندگان
1 استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشکده علوم و تحقیقات اسلامی دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره)
doi
10.30497/rc.2020.2832چکیده
موضوع حقهای نوین از مسائل دنیای معاصر است که گاه متعلق این حقها نیز از مفاهیمِ مبهمی چون فرهنگ است؛ زیرا مفهوم فرهنگ باوجود تعاریف متعدد، دارای ابهامهای فراوانی است و در عین حال، دامنه طرح این حقها در حوزه فقه و به عبارت عامتر دین نیز میتواند ابعاد طرح مسأله حق فرهنگی را پیچیدهتر نماید. در پژوهش پیشرو کوشیده شده به این پرسش اساسی پاسخ داده شود که مفهوم، مصادیق و مبانی مشروعیت حق فرهنگی در فقه امامیه چیست؟ مفهوم و مصادیق حق فرهنگی در سه حوزه فقه اکبر، اوسط و اصغر به همراه عناصر متقدم و متأخر شرعی قابلبیان هستند و در موجهسازی آن نیز باید اذعان کرد در مرحله لسان دلیل، با توجه به آیاتی چون 15 اسرا، 4 ابراهیم، 205 بقره، 13 حجرات و بهویژه 164 آلعمران و روایاتی که در موضوعات همراهی دین و عقل، تسلط پیامبران(ص) و ائمه(ع) بر زبان اقوام گوناگون، اهداف ارسال پیامبران(ص) و آفرینش امتها با زبانهای مختلف وارد شدهاند، حق فرهنگی در اسلام حقی مشروع است، هرچند بهتر است گفته شود حق مذکور حق آمیخته به تکلیف است، نه یک حق محض؛ یعنی فرد ضمن آنکه نسبت به آن حق دارد، اما برای اکتساب آن نیز باید بکوشد.