ورزش و اخلاق در دوره هخامنشی
نویسندگان
1 گروه تاریخ، دانشگاه لرستان، ایران
doi
10.22034/aclr.2024.2024083.1107چکیده
هخامنشیان (550-330 ق.م) بهعنوان یکی از دولتهای ایرانی در عرصه فرهنگ و تمدن جهانی آثار شگرفی از خود برجای گذاشتهاند. ورزش و اخلاق از مسائل مهم فرهنگی دوره هخامنشی بودهاند. تقویت قوای جسمانی و معنوی از همان نخست مورد توجه ایرانیان بوده و این امر در دوره هخامنشی نمود بیشتری پیدا کرد. در پژوهش حاضر تلاش شده تا با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع دست یکم به این پرسش پاسخ داده شود که ورزش و اخلاق در دوره هخامنشی چه جایگاهی داشتهاند و چه ارتباطی میان آنها وجود داشته است؟ یافتههای پژوهش بیانگر آن است که در دوره هخامنشی میان پرورش قوای جسمانی و معنوی رابطه متقابلی وجود داشته و پرورش هرکدام از این دو در گرو پرورش دیگری بوده است و انسان کامل کسی بوده که در هر دو زمینه پرورش یافته باشد. در این دوره ورزشهایی از جمله تیراندازی، نیزهاندازی، سوارکاری، شنا، چوگان، شطرنج و تختهنرد در کنار راستگویی، درستکاری، تحمل سختیهایی چون گرما و سرما، گرسنگی و تشنگی، تسلط بر خشم و هوای نفس، آموزش داده میشد.
