بررسی جایگاه و کاربرد گویش گنابادی از منظر جامعهشناسی زبان
نویسندگان
1 استادیار زبانشناسی همگانی، مجتمع آموزش عالی گناباد، گناباد، ایران.
2 استاد فرهنگ و زبانهای باستانی، دانشگاه علامه طباطبایی تهران، ایران.
doi
10.22124/plid.2021.20450.1551چکیده
مقالۀ حاضر با هدف شناسایی موقعیت اجتماعی گویش گنابادی، از گویشهای کهن ایرانی، با بررسی تأثیر مؤلفههای اجتماعی مانند سن، تحصیلات، جنسیت و شهرنشینی بر کاربرد گونۀ گنابادی در حوزههای مختلف مانند خانواده، مدرسه، هنر، اماکن اداری، کوچه و خیابان، مذهب و سرگرمی انجام پذیرفت. روش، تحلیل حوزهای و ابزار، پرسشنامه و مصاحبه است. روش نمونهگیری، تصادفی بود که برمبنای آن، حجم نمونهای متشکل از 240 آزمودنی، از سه ردة سنی به تفکیک هر گروه جنسیتی و به صورت مساوی از دو جامعة روستایی و شهری گناباد انتخاب گردید. نتایج پژوهش نشان داد که گنابادی، زبان غالب حوزههای غیررسمی و بهویژه خانوادهاست؛ هرچند در حوزههای رسمیتر مانند مدرسه و اداره، فارسی معیار، زبان غالب است. گرایش به استفاده از زبان فارسی در بین زنان بیشتر از مردان، گروه سنی جوانان بیشتر از دیگر گروههای سنی، تحصیلکردگان بیشتر از غیرتحصیلکردگان، شهرنشینان بیش از روستاییان در تمامی حوزههاست. پس میتوان گفت که گنابادی روند تدریجی زوال را در پهنۀ خراسان بزرگ طی میکند.