ذکر شمهای از محاسن نسخة تهران در خوانش دیوان خاقانی
نویسندگان
1 دانشآموختة دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشآموختة دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان،اصفهان، ایران.
doi
10.22124/plid.2020.12462.1340چکیده
خاقانی از خیالپردازترین شعرای زبان فارسی است. دریافت زوایای شعر او که در پردة باریکاندیشی، خیالانگیزی، بهرهگیری از علوم و فرهنگ عامه مستور است، از همان آغازین روزها کسانی چون شادیآبادی، معموری و آذری را به شرح اشعار وی واداشت. از آن پس کاتبان، شارحان و مصححان در گذرگاه خاقانیپژوهی، این بارِ سنگین را با خود تا دنیای چاپ و طبع آوردهاند. پیچیدگی دیوان خاقانی، لغزشگاه همۀ خاقانیپژوهان گردیدهژوهان گردیدهاست؛ چنانکه هیچ نسخه، تصحیح و شرحی مبرا از عیب نیست. یکی از نسخ در تصحیحها، طبع عبدالرسولی، موسوم به نسخة تهران بود. سجادی با بهرهگیری از نسخ لندن بهعنوان نسخۀ اساس و نسخ معتبر دیگر در کنار نسخة تهران بار دیگر دیوان خاقانی را منتشر کرد. بعد از او نیز کزازی و منصور در این راه گام نهادند. با اینکه تصحیح سجادی بعد از طبع عبدالرسولی بود، اما در برخی موارد هنوز ضبط نسخة تهران بر طبع سجادی برتری دارد. سجادی غالبا به خاطر اعتماد به نسخة لندن و برای ارائة وجهی جدید، مأنوس و متفاوت، وجه صحیح نسخة تهران را نادیده گرفته، موارد سقیم را وارد متن خود کردهاست. در این مقاله نمونههایی از وجوه نسخة تهران که در بیشتر موارد منحصر و غریب است، ارائه میشود و براهین صحت این وجوه با دلایل درونمتنی، بیرونمتنی، پیرامتنی و زیباییشناسی اقامه میگردد.