تعیین ترکیب صید ضمنی در کشتی‌های صنعتی میگوگیر صیدگاه‌های میگو در استان هرمزگان

نویسندگان

1 کارشناس ارشد شیلات، دانشکدۀ علوم و فنون دریایی و جوی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران

2 استادیار گروه شیلات، دانشکدۀ علوم و فنون دریایی و جوی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران

3 کارشناس ارشد شیلات، دانشکدۀ علوم و فنون دریایی و جوی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران

4 دانشیار گروه شیلات، دانشکدۀ علوم و فنون دریایی و جوی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران

5 دانشجوی دکتری شیلات، دانشکدۀ علوم و فنون دریایی و جوی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران

doi
10.22059/jfisheries.2014.52413
چکیده

این مطالعه با هدف تعیین میزان و ترکیب گونه‌ای صید ضمنی طی مدت فصل صید میگو در صیدگاه‌های استان هرمزگان در مهر و آبان 1391 صورت گرفت. عملیات نمونه‌برداری طی 54 فقره تورکشی از سه شناور میگوگیر صنعتی انجام شد. صیدگاه‌ها شامل مناطق اطراف جزیرۀ هرمز و قشم بود. مدت زمان تورکشی بین 1 تا 5/3 ساعت (میانگین h1/0 ± 995/1) متغیر بود. در این مطالعه حدود 02/21933 کیلوگرم آبزی صید شد که از این مقدار 26/86 درصد صید ضمنی (80/18918کیلوگرم) و 74/13 درصد میگو (22/3014 کیلوگرم) بود، نسبت صید ضمنی به هدف 27/6 برآورد شد. در این مطالعه گونه‌های دورریز، دورریز درشت، تجاری و هدف به ترتیب 02/68، 35/3، 7/14 و 74/13 درصد از بیومس کل صید را به خود اختصاص دادند. در نمونه‌برداری‌ها 103 گونه متعلق به 64 خانواده که به تفکیک شامل 77 گونه ماهی استخوانی از 47 خانواده، 13 گونه ماهی غضروفی از 9 خانواده، 3 گونه بی‌مهره متعلق به 3 خانواده، 4 گونه میگو از خانوادۀ پنائیده و لاک‌پشت دریایی، مار دریایی و ستاره دریایی بودند. نتایج این تحقیق بیانگر فشار زیاد صیادی روی گونه‌های تجاری و غیرتجاری در این منطقه است. در خصوص گونه‌های حاضر در ترال میگو به منظور اجرای مدل‌های مرسوم جمعیتی برای پایش جمعیت، اطلاعات زیستی و بلندمدت بسیار اندکی وجود دارد. نتایج این مطالعه می‌تواند برای ارزیابی خسارات ناشی از تور ترال میگو روی ذخایر ماهیان خلیج‌فارس و در مدل‌های ارزیابی ریسک اکولوژیکی استفاده شود.