بازخوانی سیر دگردیسی درخت سرو و گیاه هوم در گذر از اسطوره به عرفان
نویسندگان
1 دانشگاه بین المللی امام خمینی
doi
10.22034/aclr.2024.2020215.1100چکیده
در اساطیر ایرانی بحث اعتقاد به منشأ نباتی انسان با بحث جاودانگی در ارتباط است که با وجود تلاشهای فراوان اهریمن و پیروانش در نابود ساختن نیروهای نیک و اهورایی، با دگردیسی پادشاهان و پهلوانان در هیأت گیاهان، موجودیت آنان حفظ شده، دگرباره به چرخۀ اساطیری بازگشتهاند. این پژوهش با روش تحلیلمحتوا در پی بررسی و تحلیل سیر دگردیسی مهمترین اساطیر گیاهی- سرو و هوم- است که نتایج بررسی نشان میدهند سرو در پیوند با عنصر خورشید، با خدای مهر در ارتباط است و با آن که در اوستا و متون پهلوی نشانی از آن نیست، به استناد شاهنامه از متن گشتاسبنامه، سرو به عنوان درختی مقدس به دست زرتشت در زمین کاشته شده است. سرو در غزل عرفانی با تأثیرپذیری از غزل عراقی، نمادی از حسن و زیبایی است که در بیشتر دورهها قداست آیینی و قدسی خود را حفظ کرده و خویشکاریهای اساطیری آن تداوم پیدا کرده است؛ اما گاهی نیز دچار دگردیسی تحول شده است. هوم نیز اسطورهای مهری است که در مراسم قربانی به عنوان نوشابۀ انوشگی استفاده میشده؛ اما در اوستای کهن با آن مخالفت شده است؛ اما در اوستای متأخر و متون پهلوی تا حدودی به خویشکاری اساطیری خویش بازگشته و حتی تا مقام ایزدی پیش رفته است. این اسطوره در شاهنامه و متون پهلوانی دگردیسی انسانی را تجربه کرده و در متون عرفانی با انتقال خویشکاریهای خود به آب حیات و می عرفانی دچار دگردیسی انتقال شده است.