بررسی واجی فرآیندهای تجویدی در قرآن کریم در چارچوب واجشناسی آزمایشگاهی
نویسندگان
1 دانشیار زبانشناسی همگانی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی
2 کارشناس ارشد زبانشناسی همگانی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی
doi
10.22124/plid.2020.15026.1421چکیده
در این مقاله به شیوۀ آزمایشگاهی به بررسی ویژگیهای واجشناختی فرایندهای اظهار، ادغام، اقلاب و اخفا مطابق با تعاریف مطرح در علم تجوید پرداختیم. پس، پیکرۀ صوتی قرائتهای 12 قاری (3 عرب و 9 ایرانی) که آیههای هدف پژوهش را به دو سبک تحقیق (سرعت آهسته) و ترتیل (سرعت متوسط) تلاوت کرده بودند، جمعآوری شد. کلمات هدف در هر آیه کلماتی بودند که در آنها همخوان خیشومی لثوی /n/ (نون ساکن) در جایگاه پایانی کلمه و در مرز بین دو کلمه در مجاورت آواهای حلقی (اظهار)، آواهای یرملون (ادغام)، انفجاری لبی (اقلاب) و همچنین آواهایی غیر از این سه دسته (اخفا) قرار داشت. نتایج حاصل از تحلیل آوایی دادهها در دو بُعد فرکانس و زمان موج صوتی نشان داد که در دو فرایند ادغام و اقلاب یک اتفاق واجی روی میدهد. به این صورت که /n/ با محل تولید و نحوۀ تولید بافت همخوانی مجاور همگون میشود درحالی که مشخصه ]+خیشومی[ خود را همچنان حفظ میکند. /n/ در اظهار، در مجاورت آواهای حلقی و چاکنایی، تولیدی به صورت گونۀ اصلی خود یعنی خیشومی لثوی دارد و در اخفا تظاهر آوایی ندارد و فقط از طریق خیشومیشدگی واکه پیش از آن قابل تشخیص است. یافتههای واجشناختی این پژوهش بهطور کلی نشان میدهد که در طبقهبندی ارائهشده از فرایندهای واجی در علم تجوید باید تجدید نظر صورت گیرد.