گویش‌سنجی رایانشیِ تنوعاتِ آوایی گویش تالشی در استان گیلان

نویسندگان

1 دانشیار زبان‌شناسی همگانی، دانشگاه پیام نور تهران

2 دانشجوی دکتری زبان‌شناسی همگانی، دانشگاه پیام نور تهران

3 استادیار زبان‌شناسی همگانی، دانشگاه پیام نور تهران

doi
10.22124/plid.2020.14995.1420
چکیده

گویش‌سنجی، گرایشی نوین و برآمده از گویش‌شناسی کلاسیک است که در آن تفاوت‌ها و تمایزات گویش‌های یک ناحیه به صورت آماری محاسبه و با نقشه‌ها و اطلس‌های گویشی بازنمایی می‌شود. در پژوهش حاضر کوشیده‌ایم براساس روش تحلیل انبوهۀ داده‌های گویشی و با بهره‌گیری از بستۀ نرم‌افزاری گویش‌سنجی و نقشه‌نگاری RuG/L04، چشم‌اندازی از تنوعات آوایی زبان تالشی را ارائه دهیم. جامعۀ آماری این پژوهش ساکنان آبادی­های تالش­زبان 5 شهرستان تالش، رضوانشهر، ماسال، فومن و شفت است. از هر شهرستان 10 روستایِ بالای 100 خانوار انتخاب، و روستای تالش­زبان «عنبران» از شهرستان نمین استان اردبیل نیز اضافه شد و جمع روستاها به 51 رسید. از هر روستا سه گویشور در رده سنی نوجوان، میان­سال و سالمند انتخاب، و با آنها مصاحبۀ حضوری انجام شد. ابزار پژوهش، از پرسشنامه­های زبانی سُوادِش و لایپزیک بود که مشتمل بر 65 واژه در 10 مقولۀ واژگانی بود. نتایج پژوهش نشان داد که در تمام گونه‌های تالشی تشابهات و تنوعات آوایی وجود دارد که در حوزه­های تناوب آوایی و تنوعات در همخوان­ها و واکه­ها بررسی گردید.