مقدار فلزات سنگین در عضله میگوی سفید هندی Fennerpenaeus indicus
نویسندگان
1 استادیار، گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج صندوق پستی 4111، ایران
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه شیلات، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر، خرمشهر، ایران
3 استادیار، گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج صندوق پستی 4111، ایران
4 استاد، گروه محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج صندوق پستی 4111، ایران
5 دانشجوی دکترا، گروه محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تربیت مدرس، نور، ایران
doi
10.22059/jfisheries.2014.50350چکیده
با توجه به اهمیت بررسی آلودگیهای مربوط به فلزات سنگین در آبزیان خوراکی بدلیل احتمال تجمع فلزات سنگین و همچنین بعنوان شاخصی از آلودگی آبها، تعداد 30 عدد از میگوهای سفید هندی صید شده از آبهای نواحی بندر ماهشهر ( آبان ماه سال 1389) تهیه و از منظر میزان وجود برخی از فلز سنگین مورد آنالیز قرار گرفتند. نتایج حاصل از آنالیز نمونهها نشان داد که میانگین مقدار کادمیوم، کروم، مس، آهن، جیوه، منگنز، نیکل، سرب و روی در بافت عضلۀ میگوی سفید هندی به ترتیب 079/0، 139/0، 69/3، 34/3، 413/0، 146/0، 129/0، 724/0 و 47/6 میکروگرم بر گرم وزن خشک (جیوه بر حسب میکروگرم بر گرم وزن تر اندازهگیری شد) بوده و فلز روی و کادمیوم به ترتیب بیشترین و کمترین غلظت را در بین میگوهای مورد بررسی دارند. مقایسۀ نتایج حاصله با حد مجاز تعیین شده توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) در خصوص فلزات سنگین در آبزیان، نشان داد که به استثناء نیکل، تمامی فلزات مورد بررسی کمتر از حد مجاز تعیین شده میباشند، اما با توجه به آنکه برخی از فلزات سنگین بسیار خطرناک برای سلامتی مصرفکنندگان (مانند جیوه) نزدیک به حد اعلام شده هستند، به منظور ارزیابی دقیقتر مخاطرات ناشی از ورود بیش از حد چنین فلزاتی به مصرف کننده، میبایست سایر منابع دریافت و تعداد دفعات مصرف گونۀ مذکور نیز بررسی گردد.