بررسی استعارههای خشم در زبانهای فارسی، کردی و گیلکی در چهارچوب شناختی
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبانشناسی همگانی، دانشگاه پیام نور، تهران
2 دانشجوی دکتری زبانشناسی همگانی، دانشگاه پیام نور، تهران
3 استاد گروه زبانشناسی همگانی، دانشگاه بوعلی سینای همدان
doi
10.22124/plid.2018.3074چکیده
در پژوهش میدانی و توصیفی- تحلیلی حاضر، به بررسی ساختار مفهومی خشم در سه زبان فارسی، کردی و گیلکی پرداختهایم. روش مطالعه، تحلیل الگوی استعاری است که استفانوییچ (2006) پیشنهاد نمودهاست. چهارچوب نظری در بررسی استعاره، مدل انطباقی لیکاف و جانسون (1980) و در بررسی استعاره احساسات و نقش فرهنگ در شکلگیری آن، رویکرد کووچش (2005) است. عبارات استعاری مبیّن خشم، در سه زبان با مصاحبه و گفتوگو با گویشوران گردآوری شد و پس از تحلیل و استخراج نگاشتها، شباهتها و تفاوتها مشخص گردید. نتایج نشان میدهد شباهتها ریشه در تجربیات یکسان انسانها از این حس، و تفاوتها ریشه در نگاه متفاوت فرهنگی و انتظارات متفاوت هر زبان از اعضای خود دارد.
