دستور ساختمدار: شواهدی از گروه اسمی مرکب در زبان فارسی
doi
10.22124/plid.2018.9772.1242چکیده
گروه اسمی متممساز به لحاظ معنایی متمم و به لحاظ نحوی ادات محسوب میشود و در زبانشناسی زایشی جایگاههای متفاوتی برای ادات و متمم در ساخت جمله مفروض است و راهی برای حل این تضاد وجود ندارد. مسألۀ دیگر مربوط به جایگاههای متفاوت گروه متممساز در جمله است. گروه متممساز میتواند از درون گروه اسمی خارج و در جایگاه پس از فعل ظاهر شود. زبانشناسان در چارچوب دستور زایشی، یک ساخت را پایه و ساخت دیگر را ساخت مشتق میدانند که در اثر حرکت گروه متممساز به وجود میآید. در این مقاله نشان میدهیم که تحلیل مبتنی بر حرکت نمیتواند رفتار این عناصر را به خوبی توضیح دهد. نگارنده به پیروی از نظریۀ دستور ساختمدار (گلدبرگ، 2006)، هر یک از ساختهای مذکور را یک ساخت مستقل در نظر میگیرد که هیچ رابطۀ اشتقاقی بین آنها مفروض نیست. در ساختار نحوی به پیروی از فرضیۀ نحو ساده (کالیکاور و جکندوف، 2005)، از پیکربندی مسطح برای ساختهای نحوی استفاده میشود که در آن ادات و متمم بهعنوان خواهر هسته، در ساخت جمله درج میشوند.