زنانگیِ نوشتار: دیباچهای بر روششناسی نسبت زبان و جنسیت
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه گیلان
doi
10.22124/plid.2017.2474چکیده
«زنانگیِ نوشتار» برساختهای است که این قلم در گفتوگو با مفهوم «نوشتارِ زنانه» الن سیزو، منتقد فرانسوی پیشنهاد کردهاست. این اصطلاح برخلاف نوشتارِ زنانه، از یک شیوۀ قوامیافتۀ نوشتار سخن نمیگوید، بلکه زمینهها و کلیت نوعی شیوۀ نگارش را پیشنهاد میکند که میکوشد خود را به استناد هویت زنانه تعریف کند. براساس اصطلاح «نوشتارِ زنانه» بهعنوانِ امرِ مفروضِ نوعی شیوۀ نگارشِ خاصِ زنان، مقالات متعددی نوشته شده و در نشریات معتبر فارسیزبان چاپ شدهاست. مقالۀ حاضر، ضمن ردِّ چنین پیشفرضی، میکوشد نشان دهد که نگاهی دیگر به نسبت زبان و جنسیت، هرگونه الگوی پیشینی را که کاربرد شماری از صورتهای آوایی و واژگانی را نمودِ زبانِ زنانه تلقی میکند، با دیدة تردید مینگرد، ضمن آنکه توضیح میدهد که آنچه اصطلاحاً «نوشتار زنانه» نام گرفته، نوعی گزینش زبانی بافتمحور است که مستند به پیشینهای نگارشی و مقتضیات اجتماعی- فرهنگی است و به این اعتبار تعیّن مجموعهای از مختصات کلانساختاری و ژرفساختی به حساب میآید.