ارزیابی توسعه بومشهر در سکونتگاههای شهری استان آذربایجانشرقی با تأکید بر الگوی نظری توسعه پایدار
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 دانشجوی دکتری، جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
doi
چکیده
با رشد سریع جمعیّت شهری در جهان و افزایش نگرانی در مورد محیطزیست، چالش ایجاد شهر پایدار برای زندگی در اولویّت برنامهریزان شهری قرار گرفت و ایدة بومشهر واکنشی بر این نگرانیها بود. ایدة بومشهر، یا شهر اکولوژیک را میتوان آخر یا ادامة رویکردهای توسعة شهری در چارچوب الگوی نظری توسعة پایدار دانست؛ از این رو، هدف از انجام این پژوهش، ارزیابی توسعة بومشهر در سکونتگاههای شهری استان آذربایجان شرقی در چارچوب الگوی نظری توسعة پایدار است. جامعة آماری شامل 20 شهر استان آذربایجان شرقی بر پایة آمارگیری سال 1390 است. برای ارزیابی از 3 مؤلّفة اصلی امنیّت اکولوژیک، بهداشت محیط اکولوژیک و سوختوساز صنعتی اکولوژیک در قالب 24 شاخص استفاده شده است. به منظور بیان اهمّیّت نسبی هریک از شاخصها، از مدل ای.ان.پی و برای تحلیل دادهها از پرامیته استفاده شده است. نتایج حاصل از تحلیل شبکه حاکی از آن است که در میان شاخصهای مورد پژوهش، شاخصهای X21 (مقدار تولید گندم در زمینهای آبی و دیم) و X11 (درصد مطلوبیت دفن اصولی) به ترتیب با کسب امتیاز 059/0 و 056/0 بیشترین اهمّیّت را در توسعة بومشهر دارند. نتایج حاصل از پژوهش نشان میدهد که از مجموعة شهرهای استان آذربایجان شرقی به لحاظ برخورداری از شاخصهای بومشهری، شهرهای میانه، سراب و تبریز به ترتیب با کسب پی.آی 369/0، 338/0 و 258/0 در رتبة اوّل تا سوّم و شهر خداآفرین با کسب پی.آی 448/0-، محرومترین شهر استان است. همچنین توزیع فضایی شهرهای در صفحة گایا حاکی از آن است که شهرهای میانه، سراب و تبریز، نزدیکترین شهرها به جریان خالص هستند که از پایداری مطلوب و شهرهای هشترود، ملکان، هریس، کلیبر، عجبشیر، اسکو، چاراویماق، ورزقان، جلفا و آذرشهر و بهویژه خداآفرین دورترین شهرها از جریان خالص هستند که از پایداری نامطلوبی برخوردارند و بایستی در اولویّت برنامهریزیهای آتی قرار گیرد.