سهم تمرین مسدود و تصادفی در تداخل زمینه‌ای نظام‌دار فزاینده در یادگیری پرتاب دارت

نویسندگان

1 گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگا شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

2 گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگا شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

3 گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگا شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

doi
10.22034/mmbj.2025.67652.1196
چکیده

هدف از پژوهش حاضر تأثیر سهم تمرین مسدود و تصادفی در تداخل زمینه‌ای نظام‌دار فزاینده در یادگیری پرتاب دارت بود. برای این منظور تعداد 60 نفر از کودکان 9-12 سال به‌صورت نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. سپس، از تمام شرکت‌کنندگان پیش‌آزمون پرتاب دارت گرفته شد. پس از انجام پیش‌آزمون، شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی در 6 گروه مسدود 100 درصد، مسدود 70 درصد-تصادفی 30 درصد، مسدود 50 درصد-تصادفی 50 درصد، مسدود 30 درصد-تصادفی 70 درصد، تصادفی 100 درصد و ثابت 100 درصد قرار گرفتند. هر گروه با توجه به دستورالعمل در نظر گرفته‌شده به اجرای آزمون پرداختند. مرحله اکتساب در سه جلسه انجام شد. شرکت‌کنندگان در هر جلسه 60 کوشش (6 بلوک 10 کوششی) انجام داد. پس از پایان مرحله اکتساب، پس‌آزمون با انجام 10 کوشش انجام شد و 24 ساعت بعد از پس‌آزمون، آزمون یادداری و 15 دقیقه بعد آزمون انتقال اجرا شد. از آزمون تحلیل واریانس یک‌راهه و تحلیل واریانس مرکب و نیز آزمون تعقیبی بونفرونی جهت تجزیه‌وتحلیل داده‌ها استفاده شد. نتایج نشان داد که در مرحله اکتساب بین گروه‌ها تفاوت معناداری وجود نداشت ولی در مرحله یادداری و انتقال گروه فزاینده نظام‌دار مسدود 30 درصد-تصادفی 70 درصد از بقیه گروه‌ها عملکرد بهتری داشت. همچنین مشخص شد که گروه تصادفی 100 درصد نسبت به گروه مسدود 100 درصد و ثابت 100 درصد عملکرد بهتری داشت. بنابراین، مربیان ورزشی و معلمان تربیت‌بدنی می‌توانند از تمرینات فزاینده نظام‌دار که سهم تمرین تصادفی بیشتر باشد در یادگیری مهارت‌های حرکتی از قبیل پرتاب دارت استفاده کنند.