مبانی و ویژگیهای اصلی فلسفۀ تحلیلی دین
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد فلسفۀ دین، دانشکدۀ ادبیات، دانشگاه علامه طباطبایی
2 استاد گروه فلسفه، دانشکدۀ ادبیات، دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22091/pfk.2012.81چکیده
در این مجال، به دنبال کشف مبانی و ویژگیهای اصلی «فلسفۀ تحلیلی دین» هستیم؛ رویکردی که میکوشیم آن را به عنوان واکنش متفکران تحلیلی دینباور، نسبت به فضای الحادی و لاادریگرایانه نیمۀ دوم قرن بیستم معرفی کنیم. جهتگیری اصلی این مقاله، به سمت اثبات سه ویژگی عمده برای این رویکرد است: 1. تلاش برای وضوح حداکثری کلمات و در نظر گرفتن ارزش معرفتی برای فهم عرفی به جای اتمیسم منطقی؛ 2. توجه به دستاوردهای علوم تجربی جدید و در نظر گرفتن ارزش معرفتی برای تجربۀ دینی به جای پوزیتیویسم منطقی؛ 3. تلاش در جهت ارزیابی عقلانی گزارههای دینی و ارائۀ ملاک صدق و کذب برای آنها. از همین رهگذر، زمینههای عمدۀ چالشساز برای فلسفۀ دین و نیز حوزههای اصلی فلسفۀ تحلیلی که در فلسفۀ دین به کار گرفته شدند، به عنوان دو خاستگاه اصلی که منجر به پیدایش این رویکرد فکری با سه ویژگی فوق شده است شناسایی میشوند.
