سنجش مؤلّفه‌های مؤثّر بر سرمایة اجتماعی در سکونتگاه های روستایی (مطالعة موردی: سکونتگاه‌های روستایی دهستان اسالم)

نویسندگان

1 عضو هیات علمی دانشگاه تهران

2 دانشجوی دکترا دانشگاه تربیت مدرس

3 کارشناس ارشد دانشگاه تربیت مدرس

doi
چکیده

سرمایة اجتماعی یکی از مفاهیم جدید در حوزة اجتماعی و جامعه­شناسی است که به طور گسترده توسّط محقّقان و پژوهشگران در رشته­های مختلف مورد استقبال قرار گرفته است. سرمایة اجتماعی با مؤلّفه‌هایی، همچون: اعتماد، مشارکت، انسجام و آگاهی مرتبط است و به پیوندها و ارتباطات میان اعضای یک شبکه به عنوان منبع باارزشی اشاره دارد که با خلق هنجارها و اعتماد متقابل، موجب تحقّق اهداف می­شود و زمینة مناسبی برای بهره‌وری سرمایة انسانی و فیزیکی و راهی برای نیل به موفّقیت ایجاد می­کند. روش تحقیق توصیفی - تحلیلی است و جمع­آوری اطّلاعات با استفاده از روش میدانی و پرسشنامه صورت گرفته است. برای آزمون فرضیات از آزمون­های t و رگرسیون استفاده شده است. نتایج آزمون­ها نشان می­دهد میانگین سرمایه اجتماعی در سطح 15 روستای مورد مطالعه برابر با 29/3 است؛ به عبارت دیگر سطح سرمایة اجتماعی در دهستان اسالم در سطح متوسّطی قرار دارد. میانگین سرمایة اجتماعی در زنان 169/3 و در مردان 336/3 است؛ یعنی میانگین دو جامعه با هم برابر است و تفاوتی در میانگین سرمایة اجتماعی بین زنان و مردان وجود ندارد. بالاترین اثر بر شکل­گیری سرمایة اجتماعی در بین مؤلّفه‌ها، مربوط به مشارکت اجتماعی با میزان Beta، 477/0 است؛ به عبارت دیگر این مؤلّفه 7/47 درصد تغییرات سرمایة اجتماعی را تبیین می­کند؛ در عین حال کمترین میزان را آگاهی اجتماعی با 145/0 داراست.