شخصیتشناسی معاویه در کلام امیرالمؤمنین علی(ع)
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق(ع)
2 دانشجوی دکتری قرآن و حدیث دانشکدة الهیات، دانشگاه امام صادق(ع)
doi
10.30497/rc.2010.1404چکیده
آنچه تاکنون در حوزه مطالعات تاریخ اسلام و حوادث دوران حکومت امیرالمومنین(ع) مطرح شده، بیشتر تبیین تاریخی حوادث بوده که موجب شده است بسیاری از جوانب فرهنگی و اجتماعی آنها مغفول مانده و تنها به گزارش شرح حال از روند وقایع اکتفا شود. به نظر میرسد آنچه امروزه میتواند راهگشای فهم بسیاری از وقایع آن دوران باشد، تبیین دیدگاهها و مبانی نظری آن حضرت(ع) از خلال کلام و گفتار ایشان است؛ زیرا زبان آدمی، معرّف شخصیت اوست و بهواسطۀ فهم گفتمان هر شخص و چینش منطقی کلمات او در کنار همدیگر و تحلیل محتوای آنهاست که میتوان به درکی جامع از دیدگاههای آن فرد دست یافت و همچنین، با نگاهی کلی به منطق حاکم بر مجموعۀ باقیمانده از کلمات ایشان و تحلیل محتوای آنها، امکان بازسازی یک سامانه کامل و تصویرپردازی از نگاه آن حضرت(ع) به وجود میآید. به عبارت دیگر، با تأملی دقیق و چینش منطقی کلمات و جملات، سخنان یا نوشتههای افراد و تحلیل محتوای کیفی آنها میتوان تا اندازة زیادی به اعماق اندیشههای آنان آگاهی یافت. این مقاله بهدنبال این است که با بررسی مضامین نامههای مبادلهشده بین حضرت علی(ع) و معاویه در دوران کوتاه حکومت حضرت(ع) به روش تحلیل محتوا، به نگاهی جامع در مورد مبانی سیاسی، فکری، عقیدتی و اخلاقی معاویه از نگاه حضرت علی(ع) دست پیدا کنیم.