سینمای دینی ایران؛ مقایسۀ فیلمهای «کویر» و «قدمگاه»
نویسندگان
1 دانشیار گروه ارتباطات دانشگاه تهران
doi
10.30497/rc.2008.1381چکیده
استفاده از رسانة سینما برای القای پیامها و مفاهیم دینی، بخشی از فعّالیتهای رسانهای جهان معاصر است. این استفاده گاه به صورت بسیار سطحی و سادهاندیشانه و گاه ناشی از یک درک عمیق از دین و رسانه و ضروریات هر یک میباشد. در حالت اوّل، فیلم دینی محدود به یک دین خاص و مضمون آن، شعاری میشود. در حالت دوم، فیلم دینی دربردارندة وجه مشترک پیامهای عمیق الهی و بشری مشترک در همة ادیان است و بنابراین برای طیف وسیعتری از مخاطب، استفاده میشود بدون اینکه با شعارهای سطحی آنان را دلزده کند. در مقالة حاضر ضمن مقایسة تحلیلی فیلمهای ایرانی «کویر»- به عنوان نمونهای از سینمای نوع اوّل- «قدمگاه»- به عنوان نمونهای از سینمای نوع دوم- به دنبال تأیید این ادّعا هستیم که سینمای دینی نوع دوم با ویژگی چندلایه و هنریبودن میتواند سینمایی موفق و تأثیرگذار در جهت اهداف آن باشد، در حالی که سینمای نوع اوّل، بر ضدّ خود و اهدافش عمل میکند و با دلزده کردن مخاطب، در حقیقت وی را از دین دور میکند.
