روایت اجتماعی- فرهنگی قصههای ترکمنی
نویسندگان
1 استاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
2 دکتری رشته جامعهشناسی نظری- فرهنگی
doi
10.30497/rc.2007.1387چکیده
: پیشینة قصهپژوهشی در ایران مربوط به سالیان دور است. در این پژوهشها قصهپژوهی در بیشتر مواقع در سطح توصیفی (توصیف قصه) به وسیلة راویان صورت میگیرد. در این مقاله از دیدگاه انسانشناسی تفسیری تداعی شده است که با شیوۀ روایتپژوهشی به تحلیل معانی بر مبنای عناصر اجتماعی خاص در زمانهای ویژه پرداخته شود. با چنین رویکردی است که قصههای ترکمنی از منظر اجتماعی- فرهنگی به مثابه عنصر فرهنگی مطالعه میشده است تا به ارتباط این قصهها با حوزة عمومی و چگونگی تحول آن، گفتمان حاکم بر این قصهها مشخص گردد. گفتمان حاکم در قصههای ترکمنی، تاریخ و تقویت هویتبخشی است که همراه با تحول زمان و مکان این قصهها نیز دارای معانی متناسب با جامعه، البته با حفظ گفتمان حاکم خود است. در پژوهش حاضر از روش مصاحبه و روایتپژوهشی برای وصول به هدف مورد نظر استفاده شده است.