نهاد روحانیت و مواجهه با تضاد هنجاری: مطالعۀ موردی جایگاه اجتماعی زنان
نویسندگان
1 استادیار گروه جامعهشناسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی
2 دانشیار گروه جامعهشناسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی
3 دانشجوی دکتری جامعهشناسی مسائل اجتماعی ایران دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی
doi
10.22059/jisr.2021.319505.1185چکیده
روحانیت به مثابه یک نهاد در تشیع و جامعۀ ایران حامل نظامی هنجاری است. چنانچه این نظام هنجاری در تضاد و تعارض با دیگر نظامهای هنجاری شایع و مورد پذیرش جامعه قرار گیرد، شاهد بروز وضعیتی هستیم که از آن به مثابه «تضاد هنجاری» یاد میشود. در پژوهش حاضر با ارزیابی مقایسهای میان نظام هنجاری روحانیت و ارزشها و نگرشهای جاری در جامعه به ابعاد مختلف تفاوتهای میان نظام هنجاری نهاد روحانیت و نظام هنجاری اکثریت اعضای جامعه میپردازیم و این پرسش را پاسخ خواهیم داد که آیا این تفاوتها حالت قطبی گرفته و نشانگر تضاد هنجاری است؟ روش این پژوهش، ترکیبی از روش اسنادی، مصاحبه با مطلعان و تحلیل دادههای ثانوی است. یافتهها نشان میدهد در نظام هنجاری روحانیت، نوعی خاصگرایی مذهبی و جنسیتی دیده میشود. از میان هفت محور مورد بررسی، در چهار محور شاهد تضاد هنجاری قابل توجهی هستیم: ازدواج زودهنگام دختران، خانهداری زنان، حق طلاق زنان و اشتغال زنان. در خصوص «حق تصدی مناصب حکومتی» نیز گرچه نه به صراحت و شدت چهار محور قبلی، اما در مورد بسیاری از مناصب شاهد آن هستیم که اکثریت جامعه برخلاف جریان مسلط روحانیت، معتقد به صاحب حقی زنان در تصدی این جایگاههاست.