مقایسه اثر خودگفتاری آموزشی و انگیزشی بر یادگیری مهارت سرویس بلند بدمینتون و خودکارآمدی دختران بدمینتون باز نوجوان مبتدی شهر کرمانشاه
نویسندگان
1 گروه رفتار حرکتی و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 گروه رفتار حرکتی و آسیب شناسی ورزشی- دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
doi
10.22034/mmbj.2024.62442.1103چکیده
مهارتهای ذهنی از جمله عواملی هستند که بر یادگیری و عملکرد افراد تأثیر میگذارند. یکی از این مهارتهای ذهنی، خودگفتاری است که ورزشکاران آن اغلب در طول یادگیری مهارت و رقابت استفاده میکنند. هدف این تحقیق مقایسه تأثیر خودگفتاری آموزشی و انگیزشی بر یادگیری مهارت سرویس بلند بدمینتون و خودکارآمدی بازیکنان نوجوان مبتدی زن بدمینتون در شهر کرمانشاه بود. روش پژوهش آزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون بود. شرکتکنندگان در این مطالعه شامل 36 دختر نوجوان مبتدی بودند که به طور تصادفی به سه: خودگفتاری آموزشی، گفتار انگیزشی و کنترل گروه تقسیم شدند. پس از برگزاری پس آزمون، شرکت کنندگان غیر از گروه کنترل، به مدت 4 هفته مهارت سرویس بلند را تمرین کردند. تمام گروهها در طول تمرین از خودگفتاری مخصوص خود استفاده کردند. آزمون اکتساب درپایان جلسه دوازدهم تمرین بعمل آمد. ۴۸ ساعت بعد، آزمون یادداری و خودکارآمدی برگزار شد. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده های گرداوری شده، با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک، آزمون آنالیزواریانس تکرازی برای تحلیل ها بکار گرفته شد. نتایج نشان داد که هر دوی خود گفتار آموزشی و انگیزشی تأثیر معناداری بر یادگیری مهارت سرویس بلند بدمینتون و خودکارآمدی افراد داشت، اما تاثیر خودگفتاری انگیزشی بیشتر بود(p<0.05). بنابر یافته های حاضر، علیرغم مفید بودن هر دو نوع حودگفتاری، ورزشکاران می توانند از خودگفتاری انگیزشی بیشتر بهره مند شوند