تأثیر آموزش فوتبال به روش حس بازی بر میزان ضربان قلب، آمادگی قلبی-عروقی، حداکثر اکسیژن مصرفی و شایستگی حرکتی ادراکشده در دانشجویان دختر غیرفعال
نویسندگان
1 استادیار رفتار حرکتی، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
doi
10.22034/mmbj.2024.61281.1091چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر دوازده هفته آموزش فوتبال به روش حس بازی بر میزان ضربان قلب، آمادگی قلبی عروقی، حداکثر اکسیژن مصرفی و شایستگی حرکتی ادراک شده در دانشجویان دختر غیرفعال بود. روش پژوهش: جامعة آماری پژوهش دانشجویان دختر غیرفعال از نظر فعالیت بدنی بودند که تعداد 40 نفر از آنهایی که قبلا سابقة بازی فوتبال نداشتند و از نظر جسمانی سالم بودند با میانگین سنی (3±06/22) به صورت تصادفی در گروههای مورد نظر (هر گروه 20 نفر) قرار گرفتند. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه شایستگی حرکتی ادراک شده، آزمون دوی 540 متر، تست پله مک کوئین و ضربان سنج پولار استفاده شد. نحوة ارائه تمرینات در گروهها هم شامل تمرینات تکنیکی در گروه سنتی و تغییر در فضای بازی، اندازة زمین و تغییر در تعداد بازیکنان در گروه حس بازی بود. برای تحلیل دادهها از تحلیل کوواریانس چندمتغیره استفاده شد. یافتهها: نتایج آزمونها نشان داد که آموزشها مؤثر بوده و آزمودنیها پس از مداخله نسبت به زمان قبل از آن، تغییراتی در آمادگی قلبی عروقی، حداکثر اکسیژن مصرفی، ضربان قلب و متغیر شایستگی حرکتی ادراک شده داشتند. همچنین اثر آموزش فوتبال به روشهای سنتی و حس بازی باهم تفاوت داشت و نشانگر تأیید نقش مثبت آموزش حس بازی در سطح 05/0>p در میان شاخصهای پژوهش بود. نتیجهگیری: مربیان آموزشی میتوانند با استفاده از آموزش به روش حس بازی، فعالیت-هایی را طراحی کنند که به دختران جوان دانشجو برای نیل به سبک زندگی فعال و تغییرات مثبت در شاخصهای سلامت فیزیولوژیک کمککننده باشد.