ماهیت فرهنگی و اجتماعی زبان در فلسفههای قارهای و تحلیلی
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی
doi
10.22091/pfk.2011.114چکیده
اگرچه، نظامسازی، متافیزیکستیزی و تاریخگرایی، واگرایی دو حوزه بزرگ فلسفی، تحلیلی و قارهای را سبب شده است، اما میتوان زبان را دغدغه مشترک اندیشمندان معاصر این دو جریان دانست. زبانی که، شاخصه خصوصی بودن را وانهاده و درونمایهای فرهنگی- اجتماعی به خود گرفته است. این در حالی است که حقیقت، با دعاوی تطابق و سازگاری، سر سازش نداشته و در قالب امری بینالاذهانی و برآمده از گفتوگو در دل سنن و فرهنگها، رخ مینمایاند. گفتار حاضر، مبانی ذکرشده را در متن اندیشههای هوسرل، هایدگر، گادامر و ویتگنشتاین، به عنوان سرآمدان دو جریان فوق در اندیشه معاصر، واکاوی میکند.