مطالعه تاب آوری جامعه روستایی در برابر زلزله (مطالعه موردی: مجتمع روستایی کوییک سرپلذهاب)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مردمشناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، پژوهشگر پژوهشکده مردمشناسی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری
2 استادیار گروه مردم شناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
3 دانشیار گروه مردم شناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jisr.2021.304381.1080چکیده
امروزه وقوع مخاطرات طبیعی مانند زلزله به لحاظ گستره تأثیراتی که بر زندگی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی افراد و جوامع انسانی دارند، میتوانند به مثابه یکی از عوامل مؤثر بر تحولات اجتماعی به شمار آیند. این پژوهش به مطالعه تابآوری در جوامع روستایی در برابر زلزله (مجتمع روستایی کوییک) در زلزله آبان ماه 1396 سرپلذهاب پرداخته و هدف آن تشریح تابآوری و چگونگی عملکرد آن بر کاهش آسیبپذیری اجتماعی و بازسازی جامعه فاجعه دیده است. پژوهش حاضر تحقیقی کیفی و از نوع مطالعه میدانی است. در این پژوهش در مجموع 25 مصاحبه با نمونهگیری ناهمگون و با حداکثر تنوع تا حصول به اشباع مفهومی انجام گرفته است. یافتههای تحقیق نشان میدهد، تابآوری ابعاد کالبدی- محیطی، اقتصادی، اجتماعی و نهادی را شامل میشود. تابآوری اجتماعی از سرمایه اجتماعی و سرمایه نمادین افراد تأثیر میپذیرد و آن باعث شکلگیری شرایط جهت بهبود تابآوری کالبدی و نهادی در مجتمع روستایی زلزلهزده کوییک شده است از این رو تلاش سیاستگذارانه برای افزایش سرمایه اجتماعی و نمادین افراد جامعه جهت تابآوری در مقابل بحرانهای محیطی یک امر مهم و استراتژیک تلقی میشود که آن میتواند در شکلدهی و به وجود آوردن شرایط مطلوب آمادگی، پاسخگویی، بازیابی و بازسازی در برابر مصائب جمعی نقش بسزایی داشته باشد.