اثر مقادیر کود نیتروژن و محلولپاشی مپیکوات کلراید بر شاخصهای مقاومت به خوابیدگی بوته، عملکرد و اجزای عملکرد برنج رقم هاشمی
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 استاد، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 دانشیار، گروه بیوتکنولوژی، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22124/cr.2023.23747.1756چکیده
مقدمه: برنج از غلات با ارزش و راهبردی است که نقش مهمی در تأمین امنیت غذایی بیش از 50 درصد از مردم دنیا دارد. روشهای جدید تولید برنج نیازمند عملیات مدیریتی پایدار هستند. نقش نیتروژن بهعنوان یک عنصر کلیدی تعیین کننده برای رسیدن به عملکرد مطلوب، ضروری است و مپیکوات کلراید نیز بهعنوان یک تنظیم کننده مصنوعی رشد، یکی از ابزارهای مدیریتی مهم در کاهش خسارت تنشها و برای غلبه بسیاری از مشکلات زراعی از جمله خوابیدگی بوته است که باعث کاهش فاصله میانگرهها در ساقه اصلی و پنجهها میشود. هدف از اجرای این آزمایش، بررسی اثر کود نیتروژن و مپیکوات کلراید بر عملکرد، اجزای عملکرد و شاخصهای مقاومت به خوابیدگی بوته در برنج بود.مواد و روش ها: بهمنظور بررسی اثر مقادیر کود نیتروژن و محلولپاشی ماده کندکننده رشد مپیکوات کلراید بر شاخصهای مقاومت به خوابیدگی بوته، عملکرد و اجزای عملکرد دانه برنج رقم هاشمی، آزمایشی به صورت فاکتوریل برپایه طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در بهار سال 1399 در مزرعه آزمایشی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان گیلان در روستای کشلورزل شهرستان رشت، استان گیلان اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل مپیکوات کلراید در چهار سطح (بدون محلولپاشی، محلولپاشی در مرحله حداکثر پنجهزنی، محلولپاشی در مرحله آغاز طویلشدن ساقه، محلولپاشی در مراحل حداکثر پنجهزنی+ آغاز طویلشدن ساقه) و نیتروژن (از منبع کود اوره) در سه سطح (13 کیلوگرم در هکتار، 5/32 کیلوگرم در هکتار، 52 کیلوگرم در هکتار) بود. صفات مورد مطالعه نیز شامل ویژگیهای مورفولوژیک (گشتاور خمشی میانگرهها) مرتبط با خوابیدگی میانگرههای سوم و چهارم، مقاومت به شکستگی در نقطه میانی میانگرههای سوم و چهارم، شاخص خوابیدگی بوته، عملکرد دانه، تعداد خوشه در بوته، تعداد کل دانه در خوشه، تعداد دانه پر و پوک در خوشه و وزن هزار دانه بود.یافته های تحقیق: نتایج نشان داد که بیشترین عملکرد دانه (3999 کیلوگرم در هکتار) در تیمار محلولپاشی مپیکوات کلراید در مرحله حداکثر پنجهزنی و مصرف 52 کیلوگرم نیتروژن در هکتار و کمترین عملکرد دانه (2169 کیلوگرم در هکتار) در تیمار بدون محلولپاشی و مصرف 13 کیلوگرم نیتروژن در هکتار بهدست آمد. بیشترین تعداد خوشه در بوته، تعداد دانه و دانه پر در خوشه در تیمار محلولپاشی مپیکوات کلراید در مرحله حداکثر پنجهزنی و مصرف 52 کیلوگرم نیتروژن در هکتار ثبت شد. کمترین تعداد خوشه در بوته و تعداد دانه پر در خوشه در تیمار محلولپاشی مپیکوات کلراید در تیمار طویل شدن ساقه و مصرف 13 کیلوگرم نیتروژن در هکتار بهدست آمد. بیشترین گشتاور خمشی میانگره سوم و چهارم (بهترتیب 1563 و 9/1663 گرم در سانتیمتر) مربوط به تیمار محلولپاشی مپیکوات کلراید در مرحله حداکثر پنجهزنی و در تیمارهای کودی نیز بیشترین گشتاور خمشی میانگره سوم و چهارم (بهترتیب1521 و 6/1581 گرم در سانتیمتر) در تیمار 5/32 کیلوگرم نیتروژن در هکتار حاصل شد. بیشترین ضخامت میانگره سوم (13/2 میلیمتر)، در تیمار محلولپاشی در مرحله حداکثر پنجهزنی و مصرف 52 کیلوگرم نیتروژن در هکتار ثبت شد.نتیجه گیری: محلولپاشی تنظیمکنندههای رشد گیاهی و مصرف بهینه کود شیمیایی نیتروژن در برنج، ضمن جلوگیری از کاهش عملکرد، میتواند به بهبود مقاومت به خوابیدگی بوته کمک کند. با توجه به نتایج این پژوهش و مقایسه تیمارهای آزمایشی، بهنظر میرسد که مصرف 52 کیلوگرم در هکتار نیتروژن همراه با محلولپاشی مپیکوات کلراید در مرحله حداکثر پنجهزنی، مناسبترین تیمار برای برنج رقم هاشمی به منظور تولید حداکثر عملکرد دانه و بهبود مقاومت به خوابیدگی بوته در شرایط آب و هوایی رشت باشد.