تاثیر آموزش خطی و غیرخطی بر یادگیری مهارت سرویس بلند بدمینتون در کودکان مبتلا به اختلال سندرم داون
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری،گروه رفتار حرکتی،دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی،دانشگاه تبریز،تبریز،ایران.
2 دانشیار، گروه رفتار حرکتی، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی 61556-63314، خوزستان، ایران.
3 دانشیار، گروه رفتار حرکتی، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی 15986-86613 ، تهران، ایران.
doi
10.22034/mmbj.2023.55263.1026چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش خطی و غیر خطی بر یادگیری مهارت سرویس بلند بدمینتون در کودکان پسر 9 تا 12 سال مبتلا به سندرم داون بود. این پژوهش کاربردی، نیمه تجربی و از نوع پیش آزمون، پس آزمون همراه با گروه گواه بود. 45 نفر از کودکان پسر 9 تا 12 سال مبتلا به اختلال سندرم داون مرکز بهزیستی تبریز انتخاب و پس از همگن سازی بر اساس نمرات پیش آزمون به صورت تصادفی در سه گروه آموزش خطی (15 نفر) آموزش غیر خطی (15نفر) و گروه کنترل (15نفر) قرار گرفتند. مرحله اکتساب شامل 12 هفته و هر هفته 2 جلسه و هر جلسه به مدت 60 دقیقه انجام گرفت. تکلیف مورد آزمون سرویس بلند بدمینتون بود. پس از پایان مرحلۀ اکتساب، پسآزمون و 48 ساعت بعد آزمون یادداری به عمل آمد. به طوری که در روش آموزش خطی و غیرخطی بین مراحل اندازه گیری شده تفاوت معنی داری وجود دارد. همچنین مشخص شد در مراحل پس آزمون و یادداری بین گروههای مختلف آزمایشی تفاوت معنی داری وجود دارد به طوری که آزمودنی های گروه آموزش خطی و غیر خطی عملکرد بهتری از گروه کنترل داشتند. در تبیین تحقیق حاضر میتوان اظهار داشت که در اکثر مطالعات یادگیری حرکتی، به ویژه مواردی که در افراد کم سن انجام شده است، محققان معتقدند مداخلات و آموزش تأثیر بسزایی در رشد، یادگیری و عملکرد حرکتی دارد و از این رو نوع مداخله ضروری است.
