نقش گردشگری عشایر بر ارتقای فرایندهای زیست‌پذیر و بهبود کیفیت زندگی در جوامع عشایری منطقه استان چهارمحال و بختیاری

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تربیت مدرس

2 دانشیار دانشگاه تربیت مدرس

3 . استادیار دانشگاه تربیت مدرس. تهران, ایران

4 استادیار تربیت مدرس

doi
10.22059/jsr.2024.369381.1924
چکیده

یکی از قلمروهایی که توان جذب سرمایه‏های داخلی و خارجی و به پیروی از آن، توسعه‏ی اقتصادی را در پی دارد، گردشگری عشایری است و از طرف دیگر عشایر تعدادی از جمعیت هستند که معمولا مغفول ماندند و کانون‏های اسکان آن‏ها از شرایط زیست مناسبی برخوردار نیستند در این زمینه زیست‏پذیری می‏تواند نقش موثری در بهبود اسکان عشایر در آن مناطق ایفا نماید. بر پایه وجود ارتباط دو طرفه زیست‏پذیری و گردشگری عشایری، برای آن که گردشگری بتواند به بهبود زیست‏پذیری عشایر کمک کند، باید نقش آن شناسایی شده و مورد توجه خاص قرار گرفته شود. توسعه گردشگری عشایری، امکان افزایش درآمد خانوارهای عشایری، اشتغال‏زایی و جلوگیری از مهاجرت‏های عشایری را در بستر بهبود کیفیت زندگی و توزیع متعادل خدمات و تسهیلات رفاهی در مناطق عشایری، فراهم می‏کند. دیدگاه کلی حاکم بر این تحقیق حاضر با توجه به ماهیت و نوع پژوهش، دیدگاه کمی است. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی، از لحاظ میزان نظارت و درجه کنترل متغیرها از نوع تحقیقات میدانی و از لحاظ نحوه گردآوری داده‏ها و قابلیت تعمیم از نوع پژوهش‏های پیمایشی است. نتایج نشان داد که گردشگری عشایر در بهبود ابعاد اجتماعی- فرهنگی؛ کالبدی-فضایی و زیست محیطی زیست‌پذیری عشایر موثر بوده است ولی در ابعاد اقتصادی و آموزشی چندان موفق عمل نکرده و میبایست در اولویت سیاستگذاران و برنامه‌ریزان قرارگیرد.