فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پرسنل بخش پزشکی هسته‌ای در طول آماده‌سازی رادیوداروها، تزریق آن‌ها و تصویربرداری در معرض اشعه هستند. یکی از پرکاربرترین دستگاه‌ها در پزشکی هسته‌ای دستگاه مقطع‌نگار رایان‌های تک‌فوتونی (SPECT[1]) می‌باشد. رادیوایزوتوپ‌های تزریقی در بخش پزشکی هسته‌ای ساطع اشعه گاما هستند و از آنجا که اشعه گاما در دسته پرتوهای یونیزان قرار می‌گیرد، در برخورد با بافت می‌تواند باعث شکست پیوندهای شیمیایی شود و واکنش‌های نامطلوبی را ایجاد نماید. مدل خطی بدون آستانه (LNT[2]) قرار گرفتن در معرض هر مقدار پرتو را باعث افزایش ریسک ابتلا به سرطان می‌داند و کمیته بین‌المللی حفاظت در برابر پرتو (ICRP[3]) حد دزی برای عموم مردم و برای پرتوکاران درنظر گرفته است. لذا در این مطالعه بر آن شدیم که با پایش محیطی، پرتوگیری اضافی همراهان و پرسنل و هم‌چنین با پایش فردی پرسنل، میزان دز دریافتی آنان را برآورد نماییم. به‌مدت دو ماه با استفاده از دزیمتر گایگر مولر، دز محیطی در چهار بخش پزشکی هسته‌ای، با استفاده از دزیمتر فردی فیلم بج، دز دریافتی کارکنان شاغل در بخش‌های مختلف و با استفاده از دزیمتر انگشتان‌های میزان پرتوگیری دست کارکنان در تماس با رادیوداروها مورد پایش قرار گرفت. آهنگ دز به‌دست آمده در حد تابش زمینه بود و حضور در چنین مکانی برای همراهان و پرسنل خطرزا نخواهد بود. میزان دز جذبی تمام بدن و دست کارکنان، از حد مجاز اعلام شده بسیار کمتر بود. با این وجود با توجه به توصیه اصل ALARA[4]، توصیه می‌شود اصول حفاظتی رعایت و علاوه‌بر فیلم بج جهت پایش پرسنل از دزیمتر انگشتان‌های نیز استفاده گردد. [1] Single Photon Emission Tomography [2] Linear No Threshold [3] International Commission on Radiological Protection [4] As Low As Reasonable