تأثیر تمرینات طنابزنی با و بدون موسیقی بر تعادل ایستا و پویای کودکان 12-10 سال
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2 دانشجوی دکترا، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
3 کارشناسی ارشد، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
4 استادیار،گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
5 استادیار،گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22034/mmbj.2022.14514چکیده
هدف مطالعة حاضر بررسی تاثیر تمرینات طنابزنی با و بدون موسیقی بر تعادل ایستا و پویای کودکان 10-12 سال است. برای بررسی این هدف، مطالعهای با روش نیمه تجربی با طرح پیشآزمون و پسآزمون به همراه دو گروه تجربی (گروه اول، طنابزنی بدون موسیقی و گروه دوم، طنابزنی با موسیقی) و گروه کنترل مورد استفاده قرار گرفتند. نمونه تحقیق شامل 60 نفر از دانشآموزان مقطع ابتدایی در دامنه سنی 10 تا 12 سال بودند که به صورت تصادفی خوشهای انتخاب شدند. برای ارزیابی تعادل ایستا از آزمون تعادل لکلک و برای ارزیابی تعادل پویا از خرده مقیاس تعادلی آزمون برونینکس اوزورتسکی استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون تحلیل واریانس مرکب (2 در 3) در سطح معنیداری 05/0 جهت بررسی تفاوت گروهها در پیشآزمون و پسآزمون استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس مرکب نشان داد تعامل بین گروه در تمرین برای هر چهار عامل تعادل ایستای پای راست (0001/0p<، 328/10=(57و2)F)، تعادل ایستای پای چپ (0001/0p<، 275/28=(57و2)F) و تعادل پویا (004/0p=، 10/6=(57و2)F) معنادار بود و گروه تمرینی طنابزنی با موسیقی، در هر سه عامل بهبود بیشتری را نشان داد. این یافتهها نشان میدهد که تمرینات طنابزنی با موسیقی تاثیر بیشتری بر تعادل ایستا و پویای کودکان 10-12 سال دارد. بنابراین پیشنهاد میشود از تمرینات طنابزنی به همراه موسیقی در مدارس استفاده شود.