مطالعه جامعه شناختی عوامل مؤثر بر وضعیت امید به آینده (مورد مطالعه: حاشیه نشینان کلانشهر اهواز)
نویسندگان
1 دانشیار جامعه شناسی, گروه علوم اجتماعی دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی دانشگاه شهید چمران اهواز, اهواز، ایران
2 گروه اموزش علوم اجتماعی دانشگاه فرهنگیان, تهران، ایران.
doi
10.22059/jsr.2024.321496.1634چکیده
امید به آینده تمایلی روانی است که افراد را برای رسیدن به هدف و آرمان های قابل دسترس همگان، تلاشمند نموده و وابستگی آنان را به استقلال، حرکت به سوی آینده و تحکیم هویت اجتماعی و فردی فراهم کند. پژوهش باهدف مطالعه جامعه شناختی تعیین میزان امید به آینده و عوامل مؤثر بر آن در بین حاشیه نشینان کلان شهر اهواز انجامشده است. مقاله به روش پیمایشی با استفاده از تکنیک پرسشنامه و مصاحبه به اجرا درآمده است. جامعهٔ آماری شامل حاشیه نشینان (اعم از زن و مرد) ساکن در شهر اهواز در سال 1398 است. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران برابر با 384 و نمونهها به شیوه نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای و تصادفی ساده انتخابشدهاند. نتایج توصیفی نشان میدهد که حاشیه نشینان در سطح متوسط پایین (7/35 درصد) از امید به آینده برخوردارند. نتایج آزمون همبستگی نشان میدهد که همه متغیرهای مستقل (بهزیستی اجتماعی، رضایت از زندگی، محرومیت نسبی و بهزیستی معنوی) با امید به آینده رابطه معناداری دارند، نتایج رگرسیونی حاکی از آن است که از بین متغیرهای مستقل، متغیر بهزیستی اجتماعی با مقدار بتای 46/0 و متغیر بهزیستی معنوی با مقدار بتای 31/0 بیشترین سهم را در تبیین متغیر وابسته امید به آینده داشتهاند. همچنین معادله پیشبینی میزان امید به آینده میتواند 5/34 درصد از واریانس متغیر وابسته امید به آینده را تبیین کند.